Twee backpackers lopen door een klein dorpje in het zuiden van Thailand. (Nee nee, ik ga hier niet de Tweespraak van Frits Spits nieuw leven inblazen (flickr.com/photos/miquefrancois/albums/72157718776654282/). Das war einmal.) Ze hebben wel zin in iets te eten, en kijken om zich heen of er misschien een restaurantje te vinden is. Dan horen ze uit een straatje harde muziek klinken en besluiten daar even te gaan kijken. En ze hebben succes; verderop in het straatje is een grote tuin met tafeltjes en stoeltjes, waarvan de meeste bezet zijn door groepjes Thai die zitten te eten en drinken. Uit grote speakers klinkt luide muziek.
In hun backpackersbijbel hebben ze gelezen hoe je kunt inschatten of een eettentje betrouwbaar is, in die zin dat de kans het grootst is dat een genuttigde maaltijd niet een paar uur later door de verkeerde lichaamsopening weer naar buiten komt. "Waar veel locals komen kun je veilig eten," is een van de belangrijkste tips. En dat is hier zeker het geval. Het hele dorp lijkt er wel te zitten.
Ze vinden nog een vrij tafeltje en gaan zitten. Al meteen komt er een vrouw aanlopen en zet twee flesjes water voor ze neer. Dat gaat er goed in na een lange wandeling. Dan kijken ze rond of ze ergens een menukaart zien, of een bord waar de gerechten op staan. Maar voordat ze dat gevonden hebben komt er al weer een vrouw aanlopen met twee borden en bestek, gevolgd door een man, (of is het toch een vrouw? Dat is hier in Thailand soms nauwelijks te zien) die een flinke schep rijst op de borden kwakt. Dan volgt er nog iemand die een schaal met een of andere curry neerzet, en kunnen de mannen aanvallen. Het smaakt vurrukkulluk.
Intussen hebben ze ook nieuw water gekregen, en als dat op is worden wederom flesjes neergezet. Prima service daar. Blijkbaar is het een restaurantje met maar één gerecht van de dag ofzo. Nog voordat ze hun bord leeg hebben wordt er een bordje met khao tom mat op tafel gezet. Kleefrijst met rijpe banaan en zwarte bonen in kokosmelk, gestoomd in bananenblad. Een smakelijk nagerecht.
Dan is het tijd om af te rekenen. "Tsjekbien", zeggen ze, en de afgelopen dagen hebben ze al diverse malen ervaren dat deze wat krom uitgesproken variant op het Engelse checkbill in Thailand altijd resulteert in de rekening. Maar deze keer gaat het anders. De bediening lijkt het niet te horen, of niet te willen horen. Dus proberen ze het nog maar een keertje "Tsssjek biennn" en laten ter illustratie een bankbiljet zien.
Er wordt wat heen en weer gepraat tussen de Thaise mensen. De mannen verstaan er niks van. Dan komt er een man naar ze toe die een beetje Engels spreekt. Eerst zijn er nog wat misverstanden over en weer, maar dan valt het kwartje. Ze zitten niet in een restaurantje, maar in een tuin van een privéwoning, waar een uitvaartceremonie aan de gang is. Die gaat in Thailand gepaard met veel muziek, vuurwerk, en voldoende eten voor iedereen.
De mannen voelen zich uiteraard erg opgelaten en willen hun excuses aanbieden, maar krijgen te horen dat dat echt niet nodig is. Een uitvaart is een moment van bezinning, van saamhorigheid, en samen eten versterkt die saamhorigheid. De ervaring waar die twee mee naar huis gaan overstijgt alles wat in de backpackersbijbels en online opsommingen van highlights te vinden is.
Morgen (zondag de 8e) zijn er landelijke verkiezingen, en het ziet er naar uit dat voor de derde keer op rij de vooral bij jongeren populaire Peoples Party de grootste gaat worden. Net zoals dat de afgelopen twee verkiezingen het geval was. Maar beide afgelopen keren wist het establishment de hun onwelgevallige partij van de macht te houden. Een keer werd het partijprogramma, waarin was opgenomen dat de positie van het koningshuis zou moeten worden besproken, ongrondwettelijk verklaard, omdat dat werd beschouwd als kritiek op de koning, en dat is verboden. Een andere keer werd in het verleden van de partijleider iets gevonden dat ook als kritiek kon worden uitgelegd.
Hoe het deze keer gaat, weten we natuurlijk nog niet, maar er wordt ongetwijfeld al volop gestudeerd op mogelijkheden om de partij buiten de regering te houden.
Wat heeft het een met het ander te maken, vraag je je misschien af. Op zich niet zo veel, maar het zijn twee gezichten van Thailand. Aan de ene kant de hartelijkheid en gastvrijheid van een familie in rouw, die zich niettemin ontfermt over hongerige gasten. Aan de andere kant het harde politieke spel waar democratie goed is, zolang het bepaalde belangen maar niet aantast. Het eerste is het Thailand waarvoor we gekozen hebben om er te gaan wonen. Het tweede krijgen we er gratis bij. We nemen het voor kennisgeving aan. Net als het overgrote deel van de Thaise bevolking. Wat dat betreft passen we hier wel.
