Lager

Soms voel je je hier in een winkel net alsof je beland bent in een aflevering van de Dik Voormekaar Show, een populair radioprogramma van André van Duin in de jaren '70 en '80. Vast onderdeel daarvan was de buurtsuper, waarbij een klant de winkel binnenkomt en vraagt of de winkelier een bepaald product heeft. De winkelier vraagt dan naar allerlei specificaties om vervolgens te melden dat hij het betreffende product überhaupt niet verkoopt. (Voorbeeld: https://www.youtube.com/watch?v=1Sb-C6rgWQo)

Vanmorgen ging er een lager van de houtversnipperaar kapot. Met onze Thaise vriend Phan toog ik naar de zaak waar we het apparaat gekocht hadden. We lieten het kapotte onderdeel zien en vroegen om een nieuw, maar dat hadden ze niet. Voor de verkoopster was het daarmee blijkbaar afgedaan, want ze maakte geen aanstalten om mee te denken over hoe we ons probleem dan zouden kunnen oplossen. Dus vroegen we zelf maar of ze het wellicht zou kunnen bestellen. En gelukkig, dat kon. Ik was wel benieuwd hoelang het zou duren voordat de lager dan binnen was. "10 minuten," zei ze. Het kwam op mij volkomen absurdistisch over, maar Phan leek het de gewoonste zaak van de wereld te vinden, pakte zijn telefoon en ging op de stoep zitten facebooken. 

10 minuten later kwam de verkoopster, die ik niet had zien vertrekken, op haar brommer aangescheurd. Ze was naar een andere winkel gereden, maar helaas hadden ze de juiste lager daar ook niet. Ik suggereerde dat het onderdeel misschien bij de fabrikant of de importeur besteld kon worden. Ze pleegde een telefoontje en zei dat ze er nu een gevonden had. Of we nog een kwartiertje konden wachten. Dat konden we wel. Ze vertrok weer op haar brommer en was binnen het kwartier terug met een splinternieuwe lager, nog in de originele verpakking. 

Het viel me meteen op dat de gaten voor de bevestiging veel groter waren dan die van onze lager. Bovendien zaten ze ook verder uit elkaar. Maar de verkoopster en Phan gingen aan het meten, en ik kreeg de opdracht om Mieke te bellen en te vragen of zij de doorsnede van de as die in de lager moest kon opmeten. Die bleek exact de goede maat te hebben, dus of ik maar even wilde afrekenen. Dat wilde ik niet, want ik moest eerst weten hoe het zat met de gaten voor de bevestiging. Nadat die uitgebreid waren bestudeerd liep de verkoopster weg en kwam even later terug met twee revetten. (Opvulringen zei ik altijd. Het woord "revet" kende ik niet, totdat ik het Mieke in haar mooie Limburgse tongval hoorde zeggen en sindsdien gebruik ik het zo vaak ik kan.) 

Probleem opgelost, vonden de verkoopster en Phan. Maar ik wilde nog weten hoe we de nieuwe lager over de bevestigingsbouten zouden moeten schuiven, want die zaten immers niet op de juiste afstand voor dit model. De oude en de nieuwe lager werden nu ruggelings tegen elkaar gelegd en na uitvoerige studie en het nodige heen en weer schuiven was de conclusie dat de nieuwe gaten inderdaad niet alleen groter waren, maar ook verder uit elkaar zaten dan de oude.

We werden meegetroond naar het deel van de zaak waar allerlei machines, waaronder "ons" model houtsnipperaar, stonden opgesteld en jawel hoor: op de machine zat overduidelijk het nieuwe model lager. Voor de verkoopster genoeg reden om te vinden dat dat dus de goeie lager was. Voor mij niet. Phan's Engels is niet heel goed, maar uiteindelijk lukte het om duidelijk te maken dat wij wellicht een iets ouder model snipperaar hadden en dat de fabrikant toch ongetwijfeld onderdelen voor dat model zou moeten hebben. Een nieuwe machine kopen omdat alleen een lager kapot is leek me geen optie, te meer daar het apparaat nog geen jaar oud is. 

Het gewenste type lager bleek inderdaad in Bangkok te bestellen. Over 3 dagen kunnen we weer een snipperdag inplannen. Hoewel we nog maar moeten afwachten of het wel het juiste onderdeel is dat dan wordt afgeleverd. En of het niet toch 4 dagen wordt. Of 7. Of een maand. This is Thailand.

Gelukkig kon ik de wachttijd nuttig besteden door even een bezoek te brengen aan het computermeisje. Ik heb al vaker over haar geschreven en weet dat ze fans heeft onder de bloglezers, met name onder niet nader te noemen lezers die momenteel op de fiets op weg zijn naar de Noordkaap. Vandaar dat ik haar toch nog maar even de revu laat passeren. Ik moest een kaartlezer voor de geheugenkaartjes van onze camera's hebben, en aangezien alles wat met computers te maken heeft hier gewoon met verthaiste Engelse termen wordt aangeduid, vroeg ik vol zelfvertrouwen of ze een kahtliedúhhh (cardreader) had. Ze begreep er helemaal niets van, dus moest ik beschaamd terugvallen op het trucje van het laten zien van een plaatje op mijn telefoon. "Oooo, kahtliedúhhhhhhhhh" zei ze, en haalde er een tevoorschijn. "Annie riakwa kahtliedúhhhhhhhhh" (dit heet kahtliedúhhhhhhhhh) voegde ze er streng aan toe. "Kahtliedúhhhhhhhhh" herhaalde ik, en ik legde haar blik uit als goedkeurend. Ongevraagd kreeg ik 9 Baht korting. Een goede reden om terug te gaan als ik weer eens iets nodig heb voor mijn compoetúhhhhhhhhh, of een plintúhhhhhhhhh of monitóhhhhhhhhh wil aanschaffen.

This is Thailand

De vaart zat net weer een beetje in de blogproductie, maar de laatste is toch al weer van 3 weken geleden. De warmte die ons zelf flink parten speelt leek ook onze computer te veel te worden. Eerst konden we nog 's morgens vroeg en 's avonds werken, maar de laatste dagen hield het ding het telkens na een minuut of 10 wel voor gezien. We waren ons al aan het voorbereiden op een noodzakelijke forse uitgave aan een nieuw apparaat, toen onze vriend Phan nuchter opmerkte dat we toch konden kijken of ie gerepareerd kon worden. Domdomdom dat we daar niet zelf aan gedacht hadden. We hadden het ding nota bene al eens eerder laten repareren.

Een goede reden dus, om weer eens naar het computermeisje te rijden. Ik wist haar duidelijk te maken dat de computer stopte als het te warm werd. Dat bleek een probleem dat haar herstellende capaciteiten te boven ging, maar niet getreurd... of ik maar even mee wilde lopen. Het computermeisje nam me mee naar de overkant van de straat, waar een computermannetje bleek te zitten. Hij wilde de boel wel checken, maar dat zou wel even duren. Hoelang? vroeg ik, me voorbereidend op 2 computerloze weken. "1 á 2 uur", was het antwoord. 2 uur later reed ik naar huis , nadat ik de prettige prijs van 50 Baht (€ 1,45) had afgerekend en vooralsnog doet ie het weer, zelfs in de warmte.

"This is also Thailand" zeggen we dan tegen elkaar. "This is Thailand", meestal afgekort tot TiT, is een verzuchting die vaak geslaakt wordt door buitenlanders die, hoe lang ze hier ook wonen, nog altijd verwonderd kunnen zijn over hoe zaken hier soms gaan. Zo wordt bij veel winkels en andere openbare gebouwen je temperatuur gemeten voordat je naar binnen mag. Bij de Makro hebben ze een gigagrote ventilator naast de ingang gezet, met 2 rijen stoeltjes ervoor. Is je temperatuur te hoog, dan word je op zo'n stoeltje gezet, waarna je het na 5 minuten nog eens mag proberen. This is Thailand.

Al ruim een week mag ik elke morgen naar het ziekenhuis om een ontstekingswond te laten schoonmaken. Dat gebeurt hier op de emergency, zeg maar de spoedeisende hulp. Hier in Thailand is dat de afdeling waar je binnenkomt als je nog niet precies weet waar je heen moet, maar ook een soort multidisciplinaire polikliniek. Voordat ik naar binnen mag wordt uiteraard mijn temperatuur gemeten. Binnen moet ik een paar minuten wachten waarna mijn bloeddruk wordt gemeten, en ... mijn temperatuur. Dan mag ik de behandelruimte in, waar 4 behandeltafels staan met gordijnen ertussen. Als ik Thais zou verstaan kon ik volop meegenieten van de gesprekken tussen patienten, verpleging en artsen. De verpleegster trekt steriele handschoenen aan en pulkt het verband van mijn rug. Ze laat zien wat ze vandaag aan rommel heeft aangetroffen en tilt dan met haar gehandschoende hand de deksel van een pedaalemmer op om de troep weg te gooien. "This is Thailand", denk ik.
Na nog wat pulkwerk gaat er een nieuw verband op en mag ik weer gaan, als ik me nog wel even bij de kassier vervoeg. Daar moet ik dan een bedrag afrekenen dat telkens anders is, maar rond de 300 Baht ligt. Nog geen tientje dus. "This is also Thailand."

Als ik naar buiten loop word ik allervriendelijkst toegewaid door de temperatuurmeetploeg bij de ingang. Ik ben inmiddels al een bekende verschijning. Als ik omkijk en ze met een paar nieuwe patienten in de weer zie vraag ik me af hoe het tafereeltje eruit zou hebben gezien als er nog steeds met kwikthermometers gewerkt moest worden. Ik wil het antwoord niet weten.

Wat ook Thailand is merkten we gisteren. Buurman Toey kwam het landje oplopen met zijn armen vol. Een zak rijst, een flesje bakolie, 30 eieren en een paar zakjes noedelsoep. We kregen een voedselpakket. Natuurlijk zeiden we dat hij dat beter aan mensen kon geven die dat harder nodig hadden dan wij, maar daar wou hij niet van weten. Het bleek dat het hele dorp geld naar draagkracht had gedoneerd, waarna van de opbrengst de voedselpakketten waren gekocht die vervolgens weer aan iedereen werden uitgedeeld. Wie 20 Baht had gedoneerd kreeg hetzelfde pakket als wie 100 of 500 Baht had gedoneerd. Zo werkt solidariteit dus. This is also Thailand.

Natuurlijk voelden we ons behoorlijk opgelaten, want we wisten niets van de inzamelingsactie. Toey vond het zo te zien niet iets om moeilijk over te doen. Er was gewoon een pakket voor iedereen, en daar horen wij ook bij. This is Thailand too. We hebben Toey wel op het hart gedrukt dat hij het ons een volgende keer moet melden als er een inzameling is.

Ennehhh... ook dit is Thailand

At your service

Na mijn bloggersblock van twee weken geleden hadden we de laatste dagen last van een dreigend laptopblock. De harde schijf maakte onheilspellende geluiden en bij het opstarten verscheen vaak de melding dat het besturingssysteem ontbrak. Als na een paar herstart-pogingen het besturingssysteem eindelijk toch was gevonden, kon het apparaat midden in een klus onverwacht afsluiten. Het leek er sterk op dat de harde schijf het aan het begeven was. In plaats van wekelijkse back-ups maakten we er dus maar iedere dag een.

Vandaag was het zover. Ik had mijn redactieklusjes er net opzitten toen de laptop het voor gezien hield. Opstartpogingen leidden nu steevast tot de melding van een ontbrekend besturingssysteem. Na een half uur proberen gaf ik het op. Ik wilde al gaan kijken naar de prijzen van nieuwe laptops toen ik me realiseerde dat hier in Thailand veel meer dan in Nederland alles gerepareerd wordt. In Nederland zijn de arbeidskosten hoog in vergelijking tot de materiaalkosten en is reparatie dus vaak duurder dan vervangen. In Thailand is het precies andersom. Op naar de computerreparateur dus. Gelukkig waren onze Thaise vrienden Matsaya en Pun een paar dagen over en wilde Matsaya wel mee om te vertalen.

Achteraf moet ik beschaamd vaststellen dat ik er onderweg al vanuit ging dat er niets meer te repareren viel en er een nieuw apparaat gekocht moet worden. In Nederland was dat zo'n beetje standaard: "Nee, meneertje, we kunnen hem natuurlijk wel opsturen maar dan bent u 75 eurootjes kwijt om te laten kijken wat het probleem is en een offerte voor de reparatie op te stellen. Het reparatiebedrag komt er dan nog bij en dan heeft u nog steeds een computer van 3 jaar oud. Toevallig hebben we net een mooie aanbieding....blabla enzovoort." Nog meer beschaamd moet ik toegeven dat ik er al helemaal geen vertrouwen meer in had toen er een meisje achterde balie stond. Ter verdediging van mezelf kan ik wel aanvoeren dat ze erg deed denken aan de meisjes in de bouwmarkten, die op iedere vraag antwoorden: "mai mie" (hebben we niet), waarna we het gevraagde artikel even later toch zien liggen.

Nadat Matsaya het probleem had uitgelegd zei het computermeisje dat hoogstwaarschijnlijk de batterij was opgezwollen en tegen de harde schijf aan drukte. Daardoor zou deze worden afgeremd, hetgeen tot de foutmeldingen en het uitvallen leidde. Dat klonk zeer aannemelijk, realiseerde ik me meteen. We hebben ruim drie maanden temperaturen rond de 40 graden gehad en daar heeft zo'n computer natuurlijk ook last van.

Het computermeisje haalde meteen een schroevendraaier, schroefde de bodemplaat los en daar kwam inderdaad een flink opgeblazen batterij tevoorschijn. Ze schroefde ook de batterij los, haalde hem eruit, sloot de netvoeding aan en zette het apparaat aan. Hij liep weer als een zonnetje, zonder de onheilspellende geluiden. De bodemplaat werd weer netjes gemonteerd. Ik vroeg of ze dit type batterij kon leveren. Dat kon ze, maar ze moest deze wel bestellen. Maar ze voegde er aan toe dat ik beter eerst even een tijdje door kon werken op netvoeding, dus zonder batterij. Als dat een paar weken goed zou gaan, kon ik altijd nog een nieuwe batterij bestellen. Weer zoiets wat je als Nederlander niet verwacht.

Toen was het tijd voor de vraag die je in Nederland altijd met angst en beven stelt: ราคาเท่าไหร่ครับ (rakha thaurai krap, hoeveel kost het?). "Free service sir."

Tegenover de computerzaak stond een kraampje waar koele drankjes verkocht werden. Matsaya informeerde of de verkoopster wist wat het favoriete drankje van het computermeisje was. Het bleek een of andere felrode substantie te zijn. Ik bestelde er een beker van en gaf die aan het computermeisje. Ze wist weliswaar niet van mijn verfoeilijke gedachten, maar zo had ik toch het idee dat ik mijn schuldgevoel een klein beetje had afgekocht.

Het was overigens niet de eerste keer dat we gratis service kregen. Zo werd onze lekke autoband gratis gerepareerd, evenals de koppeling van onze bosmaaier. De leverancier van de grote boom is verschillende malen langs geweest om deze te verzorgen, en keek dan en passant ook nog een paar bomen na die elders waren gekocht. Nu de grote boom de storm niet heeft overleeft komt hij binnenkort een nieuwe brengen. Gratis. En een electrotechnicus uit het dorp repareerde gratis ons zonne-energiesysteem, nadat de officiële installateur er niet in geslaagd was het probleem te vinden. Het zou me niks verbazen als het woord servicekosten, goed beschouwd een contradictio in terminis, hier onbekend is.