50 tinten grijs

Het blogprogramma is in de war. Gisteren is er een oude blog naar de abonnees verzonden. Toevallig had ik net een nieuwe blog in de steigers staan. 2 blogs in 2 dagen voor de abonnees dus. De blog hierondet is de enige echte actuele. 

Het gaat er hier steeds heter aan toe 's nachts. De afgelopen nacht heb ik voor het eerst in lange tijd weer eens bovenop gelegen. Overdag is het al 2 maanden bloedheet, maar in de nacht koelde het steeds toch weer behoorlijk af. In de loop van de nacht moest ik daarom het laken over me heen trekken en tot vorige week kwam daar tegen de ochtend zelfs nog een dekentje bij. Maar vannacht was dat dus niet meer nodig. Toen ik vanmorgen wakker werd lag ik nog "gewoon" bovenop het laken.

De komende dagen lijkt dat zo te blijven. De voorspelling is dat we overdag de 42 graden weer gaan halen. Hoewel dat maar 5 graden boven onze gemiddelde lichaamstemperatuur is, voelt echt alles dan heel warm aan. De glazen waar we water uit drinken zijn warm, het drinkwater dat niet uit de koelkast komt heeft de temperatuur van theewater, het chocolaatje dat je niet meteen opeet is na 5 minuten vloeibaar, tuingereedschap dat je vergeten bent binnen te leggen is zo heet dat je het niet op kunt pakken, de wind is warm en de lucht die de ventilator tegen je aan blaast is warm. Zo warm dat we de siesta na een kwartiertje zwetend afbreken. Over een week gaan de temperaturen weer wat zakken en zie ik de eerste nachten van 23 graden al weer staan. Dan ga ik er weer onder, want 23 graden vinden we tegenwoordig echt wel frisjes. Hoopvol is dat er ook meer regenkans komt, maar de ervaring leert dat we ons daar niet te veel op moeten verheugen: langetermijnvoorspellingen zijn niet heel betrouwbaar.

De buren hebben uitgerekend deze droge warme tijd uitgekozen om allerlei grondwerk te verrichten. Buurman Ien heeft al een tijd geleden een stuk van zijn land verkocht of verhuurd aan bananenkwekers uit Lampang. Die hadden al aangekondigd daar een weekendhuisje neer te gaan zetten, maar vooralsnog gebeurde er na de aanplant van de eerste bananenstruiken niks, totdat vorige week de shovels aan de slag gingen. Behalve wat herrie hebben we daar verder (nog) weinig last van.

Toey, de buurman aan de andere kant, heeft grond verkocht aan de nieuwe buren. Het gaat om de bovenlaag van Toey's land net achter ons stuk grond. Gisterenmiddag begond de shovel met afschrapen en het duurde even voor we ons ervan bewust waren dat de wind precies onze kant op stond en alles onder een dikke laag stof begon te verdwijnen. Toen we uiteindelijk de ramen dichtdeden was ook binnen alles al bedekt.

Vandaag hebben we de boel meteen al afgesloten en de camera's en computer extra goed opgeborgen. Zo'n knus open huisje is op een dag als vandaag even iets minder knus. Het stof zit op de keukenkastjes, in de kopjes en glazen, op het fruit in de fruitschaal, op de kippen en de andere dieren, en in de lucht. Op het veelkleurige mozaiekwerk van Mieke verschijnt geleidelijk aan een grijszweem. En de net gewassen zonnepanelen zijn ook niet zwart meer. De mondkapjes krijgen ineens een betere functie: opwaaiend stof houden ze beter tegen dan virussen.

Normaal gesproken zouden we dan maar even een koffietentje opzoeken of ergens gaan eten en daar dan erg lang over doen, maarja, net als in Nederland kan dat hier momenteel niet. Lijdzaam ondergaan is het devies. Daar zijn we gelukkig heel goed in geworden. De warmte is nu een voordeel, want we kunnen stoelen en tafels met de tuinslang schoonspoelen en een kleedje op de tafel met een nat doekje schoonvegen. Onze moeders draaien zich om in urn en graf...

In Thailand is momenteel sprake van de noodtoestand en van een avondklok. Als kind hoorde ik die termen wel eens op de distributieradio en dan spraken ze erg tot de verbeelding. Toen ik er eenmaal achter was dat het nood met een d was, en niet met een t, zag ik plaatjes voor me van mensen die angstig thuis zaten en straten vol militairen. Een zelfde plaatje als ik had bij verhalen over de oorlog, waarbij dat laatste nog net wat erger was, omdat er continu geschoten werd.

Zoals me pas veel later duidelijk werd dat veel mensen in de oorlog nauwelijks soldaten hebben gezien, is er ook van noodtoestand en avondklok in het dagelijks leven weinig te merken. Officieel mogen alleen de winkels die eerste levensbehoeften verkopen open zijn, maar in de praktijk is alles wel te krijgen, soms na voorafgaande bestelling. Ook alcohol is momenteel in de ban. Bij de grote supermarktketens staat dat inderdaad achter slot en grendel (ik zag ook de Heineken 0,0 in de afgesloten koeling staan), maar in de plaatselijke winkeltjes krijg je je biertje nog wel mee, als je het maar wel in een tasje doet.

Het wordt in een tijd als deze wel weer pijnlijk duidelijk hoe bevoorrecht we zijn met ons bescheiden pensioentje. Net als in Nederland is hier veel bedrijvigheid tot stilstand gekomen, maar anders dan in Nederland is er geen vangnet voor de velen die zonder werk zijn komen te zitten. De regering had een tegemoetkoming van 5000 Baht (€ 140) per maand gedurende 3 maanden aangekondigd voor mensen in de zogeheten informele sector. Dat zijn vooral de straathandelaren. Er was uitgerekend dat dat om 9 miljoen mensen zou gaan, maar er kwamen 27 miljoen aanmeldingen. Na 1 maand was de pot dus leeg. Steeds meer mensen worden afhankelijk van voedselpakketten die tempels, overheden en particulieren beschikbaar stellen, maar het nieuws dat er ergens pakketten worden uitgedeeld zorgt weer voor grote groepen mensen waarbinnen het risico op virusverspreiding groot is. De iets-meer-dan een euro waarvoor wij dagelijks een maaltijd kopen is voor veel mensen al een te grote luxe. En dan zijn wij niet eens rijk, althans volgens Nederlandse maatstaven. Over rijk gesproken: nu je toch thuis zit moet je echt eens even kijken naar de rijken.

Eieren zoeken

Het zijn de kippen die ons erop wezen dat het bijna Pasen is. Niet doordat ze eieren leggen, dat zou al te simpel zijn, maar doordat ze die verstoppen. Ze zijn er al een week druk mee. Zoals het hoort bij het verstoppen van eieren, doen ze dat stiekem. Alleen gaat dat stiekeme ze niet goed af. Het leggen van een ei is voor de kip, althans voor die van ons, het hoogtepunt van de dag. Als het dier haar ei kwijt is, wordt daar met luid en opgewonden gekakel kond van gedaan. Tot een aantal dagen geleden werden de eitjes op een vaste plek in de ren (waar ze gewoon uit en in kunnen) gelegd, maar sinds één van de dames broeds is geworden houdt ze die plek bezet. Ze zit er de hele dag op niks te broeden, maar dat mag de pret niet drukken. Een broeddhiste pur sang.

Omdat kippen ook vaak luid en opgewonden kakelen zonder daarvoor eerst een ei te hebben gelegd, besteedden we daar eerst nog geen aandacht aan. Tot we eierschalen in de tuin begonnen te vinden. De verdenking was al snel dat Yindee degene was die niet wist dat ze tot Pasen moest wachten met eieren zoeken. Dat vermoeden werd bevestigd toen ik het er met onze viend Phan over had. Hij had Yindee de dag ervoor een eitje zien verorberen. Eieren zijn schaars in Thailand momenteel, doordat men ze na de aankondiging van een lockdown massaal is gaan hamsteren. Volgens een Thais parlementslid komt dat omdat de vrouwen vandaag de dag niet meer kunnen koken doch uitsluitend nog maar gekookte eieren, gebakken eieren en omeletten kunnen maken. We laten die opmerking graag voor zijn rekening.

Om de kostbare eieren niet allemaal door de hond te laten opeten zijn we hier opgeschaald naar een hogere alertheidsfase. Zodra het gekakel begint snellen we in de richting van het geluid, om zo het zoekgebied zo klein mogelijk te kunnen houden. Yindee heeft gelukkig het verband tussen gekakel en ei nog niet gelegd, dus we hebben een voorsprong. En het werkt. We hebben twee vers gelegde exemplaren weten te redden. Pasen kan beginnen.

Thailand doet niet aan Pasen. Toevallig valt Songkran, een van de belangrijkste feestdagen hier, dit jaar gelijk met 2e paasdag. Songkran is het traditionele Thaise nieuwjaar en valt jaarlijks op 13 april. Het is buiten Thailand vooral bekend vanwege de watersmijtpartijen. Dit jaar zal het feest, ehhh, in het water vallen. Zoals het virus door het platleggen van industrieën en verkeer een gunstige invloed heeft op de luchtkwaliteit, kan het hier ook wel eens zorgen voor een Songkran-week met relatief weinig verkeersslachtoffers. Thailand staat in de top van landen met de meeste verkeersdoden en de dagen rond Songkran zijn normaal gesproken de dodelijkste van het jaar.

Wij doen ook niet aan Pasen. De eieren komen dan ook niet in het ontbijt terug. Misschien koken we ze, of we bakken ze, of maken er een lekkere omelet van. Maar toen we ons eenmaal realiseerden dat het feest er onvermijdelijk aankwam hebben we ons toch maar even mit Tränen nieder gesetzt. Eerst even de Widor-variant op het Antwerpse kerkorgel, in de magistrale uitvoering van Peter van de Velde (https://www.youtube.com/watch?v=rZQ--KHn21A, volume op max), en momenteel klinkt de officiële versie door de nacht over de Thaise rijstvelden. Hoewel er nog een lange lijdensweg te gaan is, houden we het nu toch maar voor gezien. Het is bijna 10 uur; tijd om dit verhaal af te sluiten en naar bed te gaan. Die kruisiging komt morgen wel.

Eten uit eigen toilet

Het is al weer een paar weken heel warm. Net als vorig jaar lijkt de warme tijd erg vroeg te zijn begonnen. 38 graden wijst de thermometer nu aan, en daar komt vanmiddag zeker nog een graadje bij. Bij 38 graden denk ik automatisch even terug aan die dag in augustus 2012, toen het in Nederland met die temperatuur op dat moment de warmste dag ooit gemeten was. In ons normaal zo open huisje in Maashees hadden we alles dicht gedaan, inclusief de gordijnen, maar niettemin liep het zweet in stralen van onze blote lijven, terwijl we naar de verrichtingen van Kyteman op Lowlands zaten te kijken. Zó warm, dat hoopten we nooit meer mee te maken.

Hier in Nong Noi zijn temperaturen van ruim boven de 30 voor ons inmiddels normaal. Zelfs in de winter wordt in de middag de 30 meestal wel gehaald. De warmte went, maar heeft ook zijn keerzijde. Waar ik na het wakker worden in Maashees bij 15 graden nog zo uit ons buitenbed de tuin door wandelde om binnen koffie te gaan zetten, doe ik hier bij 21 graden juist een vest aan om buiten koffie te gaan zetten, omdat het anders veel te fris is. 38 graden of meer maken we tegenwoordig zeer regelmatig mee. Hoewel we er een stuk beter tegen kunnen dan 8 jaar geleden, is het nog steeds heel erg warm. Ietsje minder zou best mogen, maar we weten dat de tendens eerder richting ietsje meer gaat.

Om de warmte te weerstaan gebruiken we simpele hulpmiddelen. Het nat maken van de kleren is een prima middel en in de middag sproeien we ook de veranda vaak nat. Mieke heeft een plantenspuit met water naast zich staan. Ik geef wat vaker de voorkeur aan het even onder de koude douche stappen, hoewel dat ook riskant is want de waterleiding ligt zo dicht onder de oppervlakte dat het "koude" water soms te heet is om mee te douchen. En natuurlijk is er altijd nog de cold tub, hoewel de een zich daar duidelijk comfortabeler in voelt dan de ander.

Intussen is ook Thailand op slot. Bijna letterlijk, want het land is volledig afgesloten voor buitenlandse reizigers. Iedereen is opgeroepen om thuis te blijven en uitsluitend voor noodzakelijke boodschappen of werk de deur uit te gaan. Restaurants mogen alleen afhaalmaaltijden verzorgen. Reizen tussen provincies mag niet meer, tenzij je aan kunt tonen dat het noodzakelijk is. Op de provinciegrenzen staan checkpoints waar dat gecontroleerd wordt.

Ook hier probeert de overheid hamsteren te voorkomen, evenals het verhogen van prijzen. Het is een lastig dilemma: hoe kan je tegelijkertijd meer thuis blijven en niet meer voorraad inkopen? Wanneer begint het hamsteren te heten? Omdat we in ons kleine huisje weinig opbergruimte hebben, hadden we nooit veel voorraad in huis. Maar nu willen we het inkopen doen eigenlijk tot één keer per week beperken. Dus doe ik in de supermarkt toch maar een doos noedelsoepjes, een paar blikjes vis, een paar pakken houdbare melk, een pot koffie en een pak bloem extra in mijn karretje. Ik voel me meteen een hamster, maar als ik bij de kassa sta is mijn karretje het minst gevulde van alle andere om me heen.

Zolang het kan proberen we, naast het ontbijt, één maaltijd zelf te verzorgen en één bij het plaatselijke restaurant op te halen. Behalve dat dat makkelijk en lekker is, zorgen we zo ook nog voor wat inkomsten daar. Zoals we in de vorige blog al schreven kunnen we thuis nog even vooruit met sla van de hydrocultuurtafels, eieren van eigen kippen en noedelsoepjes. Om die te verlekkeren hebben we onder meer appels, noten en de blikjes vis in huis, maar oogsten we tegenwoordig ook smakelijke ingrediënten in onze buitenbadkamer. Daar hebben we namelijk een paddestoelencultuur staan, die we een paar weken geleden op de biologische markt hier gekocht hebben. Paddestoelen vereisen een donkere, vochtige omgeving en de badkamer is de enige plek die aan die vereisten voldoet. Om de paar dagen kunnen we oogsten.

Vanaf de wc kan Mieke de boel makkelijk besproeien. Voordat je daar een verkeerd beeld bij krijgt: dat gaat met de bum gun, de kontensproeier, waar gewoon leidingwater uit komt. Eigen sproeisel zou voor de paddestoelen misschien niet eens slecht zijn, maar de distributie zou, voor haar althans, extreme atletische vermogens vergen. Alweer een voordeel van de bum gun dus, naast dat je dankzij zo'n ding geen pleepapier hoeft te hamsteren.

Wij zijn hier hullie

Dat het virus de wereld in kwam is de schuld van de Chinezen. Dat het Europa binnenkwam komt door de Italianen. Dat Nederland uiteindelijk ook werd getroffen ligt aan de Brabanders. En de besmettingen in de VS zijn binnengebracht door de Europeanen en de Chinezen samen. Er móet blijkbaar een schuldige aangewezen worden. In ons/onze prachtige werelddeel/land/provincie/stad/wijk/straat/
familie had zoiets immers nooit kunnen gebeuren.

In vergelijking met andere landen gaat het er hier in Thailand tamelijk rustig aan toe. We zijn geen grote nieuws-slurpers, maar als we helemaal geen nieuws zouden hebben gevolgd, hadden we waarschijnlijk niet eens geweten dat er iets aan de hand was. Pas sinds kort wordt je temperatuur gemeten als je de supermarkt binnen wilt. En vandaag zagen we voor het eerst een melding bij een restaurant dat ze bij voorkeur hebben dat men het eten thuis nuttigt.

De overheid heeft inmiddels een aantal maatregelen genomen, die er in de praktijk op neerkomen dat het bijna onmogelijk is om het land nog binnen te komen. Er is een medische verklaring nodig dat men niet besmet is, maar probeer maar eens een arts te vinden die zo'n verklaring wil tekenen. Verder wordt vol ingezet op het stimuleren van mondkapjes dragen. Toeristen die een mondkapje weigerden aan te nemen van de minister van volksgezondheid konden op een uitbrander rekenen (zie deze blog). Dezelfde minister wist te melden dat het grootste gevaar kwam van de "vieze farang" die zich niet wassen (farang is hier de benaming voor blanken). Het mechanisme om naar oorzaken buiten je eigen groep te wijzen, als er vervelende dingen gebeuren, is universeel. Het enige verschil met Nederland is dat we daar "wij" zijn, terwijl we hier "hullie" zijn.

721 besmettingen zijn er inmiddels hier en er is 1 persoon overleden. Of dat aantal zo laag is omdat het virus hier niet gedijt of omdat er minder getest wordt is de vraag. Het aantal besmettingen stijgt de laatste dagen sneller, vandaar dat de regering een gedeeltelijke lockdown heeft afgekondigd in Bangkok. Onder meer de horeca moet daar dicht. Bij gebrek aan enig sociaal vangnet rest de werkers niets anders dan Bangkok te verlaten en terug te gaan naar huis. Bangkok is namelijk dubbel zo duur als het noorden, en in de lokale gemeenschappen daar wordt nog goed voor elkaar gezorgd. Als je geen inkomen meer hebt is dat dus de enige plek waar je nog heen kunt. Gevolg is topdrukte in treinen en bussen en de vrees dat het virus zich nu snel door de rest van Thailand gaat verspreiden. Vermoedelijk heeft het daar geen vieze farang voor nodig.

De kans is intussen behoorlijk groot dat er ook hier een hele of gedeeltelijke lockdown aankomt. We zitten dan hier tussen de rijstvelden nog niet zo beroerd. De dichtstbijzijnde buren wonen op ruim 300 x anderhalve meter, dus we kunnen veilig naar buiten. Het plaatselijke restaurantje zal wel voor afhaalmaaltijden gaan zorgen, we hebben onze hydrocultuur-sla, dagelijks verse eitjes en een doos noedelsoepjes en er is genoeg te doen rond het huis om ons niet te hoeven vervelen.

Als voorloper kwam vandaag via het gedicht van de dag dit prachtwerkje van Ingmar Heytze binnen.



Als hierboven geen video te zien is, moet je maar even hier gaan kijken.

En intussen gaat in China het verhaal dat de Amerikanen het virus in Wuhan gedropt hebben: de cirkel is rond.  Zie je wel: er zijn altijd wel hullies aan te wijzen, want aan ons kan het niet liggen. Eigenlijk zijn we allemaal hullie.

Bijnaam

Oplettende lezertjes van deze blog zal het niet ontgaan zijn dat de namen van de Thaise mensen die we kennen alle heel kort zijn. Meestal bestaat zo'n naam maar uit één lettergreep, een enkele keer zijn het er twee. Toch zijn de meeste Thaise namen juist (veel) langer dan de onze. Maar de officiële namen worden eigenlijk alleen voor officiële documenten gebruikt. Iedereen krijgt bij de geboorte een bijnaam. En die bijnaam is soms allesbehalve flatteus, maar daar lijkt de drager helemaal niet mee te zitten.

Zo luistert de dochter van Pong (= bol) naar de bijnaam Pla (vis). De verhuurster van de nabije appartementjes heet Kai (kip). Aod is de naam van een vriend hier uit Hang Chat en betekent kikkervisje. Verder zien we hier in de diergerelateerde bijnamen onder meer varken (moe), muis (noe), mier (mot), kikker (kob) en garnaal (koeng) voorbij komen.

Pla

Kan je over de dieren nog verschillend denken, als wij genoemd zouden zijn naar lichamelijke kenmerken bij de geboorte zouden we daar niet altijd even gelukkig mee zijn. Maar de Thai vinden het geen probleem om Uan (vet) of Poey (dik) te heten. De meeste Thaise vrouwen heten "kleintje". Daarvoor bestaan de Thaise namen Noi, Lek, Toi, Nit en Noey. Lek is trouwens ook in gebruik voor jongens, maar als jongensnaam veel minder populair.

Heel modern is het gebruik van Engelse woorden als bijnaam. De zoon van de eerder genoemde Pla heet bijvoorbeeld Prince. In een restaurant in Chiang Dao werden we bediend door New Year. Verder zou je zo maar een Apple, Milk, of Ice(cream) tegen het lijf kunnen lopen. Alleen hebben die laatste namen de Thaise spraakregels niet overleefd en zijn dat respectievelijk Eppon, Min en Ai(dtiem) geworden. En wat te denken van Kaffae? Die zou een smakelijk koppel kunnen vormen met Cake.

Kaffae 

Voor ons leek het gebruik van bijnamen natuurlijk weer een mooi voorbeeld van hoe alles hier anders gaat. Tot we ons realiseerden dat wij eigenlijk hetzelfde doen. Maria Joanna Agnes Elisabeth is echt wat te veel van het goede. Mieke bekt dan veel lekkerder. En Franciscus Christiaan is ook een hele mond vol. Met François ben je sneller klaar. De lange namen houden we wel voor de officiële zaken. Voor de Thai zijn Mieke en François nog altijd erg exotisch. Mik en Frenk was het al een tijdje geleden geworden, maar nu vonden onze vrienden uit het dorp het tijd voor echte Thaise bijnamen. Mieke vond Ling (aap) wel bij mij passen, vanwege mijn lange slungelige ledematen. Maar waar je gerust vis, garnaal, varken of kikkervisje mag heten, blijkt aap echt niet te kunnen. Somtjid en Pradith rolden zowat over de grond van het lachen bij het horen van die suggestie. Tsjaang werd ik uiteindelijk, ofwel olifant. Dat klink in onze oren ook weer weinig vleiend, maar voor de Thai staat het juist voor sterk en respectabel.
Mieke kreeg de naam Malie (met de klemtoon op ie) toebedeeld, hetgeen jasmijn betekent. Net als Tsjaang is dat een respectvolle naam.
In het Thais wordt de naam altijd voorafgegaan door koen, letterlijk "mens", maar handiger vertaald als meneer/mevrouw. Ben je al wat ouder, dan krijg je een voorvoegsel dat meer respect toont. Zo is Mieke nu Pa (tantetje) Malie en ben ik Loeng (oompje) Tsjaang. Het is nog even wennen, maar het voelt goed.

Loeng Tsjaang en Pa Malie

Het verhaal gaat trouwens dat de vreemde bijnamen niet zo maar gegeven worden, maar wel degelijk een bedoeling hebben. De geesten zouden er namelijk door misleid worden. Als ze met verkeerde bedoelingen achter Pla aan willen gaan, gaan ze in het aquarium zoeken in plaats van in het kinderbedje. En voordat ze de strijd met Lung Tsjaang aan durven te gaan zullen ze zich wel een paar maal achter de oren krabben. Arme geest die op zoek moet naar Bom, Gitaar, Ford, Benz of Cartoon. Die vindt het allemaal helemaal niet geestig meer.

Kikkerbilletjes

Dat het meeste fastfood slecht is voor de gezondheid mag als algemeen bekend verondersteld worden. Wie daar sinds vandaag ook over mee kan praten is de checkered keelback. Deze waterslang, die ruim anderhalve meter lang kan worden, dacht zich aan een smakelijke portie kikkerbilletjes te kunnen vergrijpen. Helaas voor hem of haar zat de rest van de prooi er ook nog aan en die begon meteen angstkreten te slaken. Die kreten alarmeerden de honden, waarna de keelback zich, met een half doorgeslikte kikker in de bek, van jager in prooi zag veranderen. 't Kan verkeren. De slang probeerde snel een gat in de grond in te vluchten, maar nu keerde de gulzigheid zich tegen het beest. Nadat hij zijn kop in het gat had gestoken kwam hij muurvast te zitten vanwege de verdikking die door de kikker werd veroorzaakt. Tibbe, die in normale omstandigheden al niet te beroerd is om een slang te grijpen, kreeg nu haar prooi op een presenteerblaadje aangeboden.

Tot dan toe was het hele gebeuren me nog ontgaan. Ik zat in de bijna lege cold tub de guppies te redden die nog in de laatste plasjes water zwommen. Daarna zou ik het laatste water eruit hevelen, de boel schoonmaken en de tub weer vullen, zodat we het hete seizoen, dat eigenlijk al zo'n beetje begonnen is (vandaag haalden we de 37 graden), kunnen weerstaan. Het opgewonden "ik-heb-een-slang-gevonden-blafje" van de honden herkennen we inmiddels en aangezien het hele tafereel zich op een paar meter van de cold tub afspeelde had ik er meteen goed zicht op. Ik was er niet op gekleed om snel de tub uit te springen, maar Tibbe liet zich gelukkig op afstand tot de orde roepen en Mieke kwam meteen aangesneld. Het zag er treurig uit voor de slang. Ik probeerde hem met een lange stok (ik wist op dat moment nog niet dat het een ongevaarlijke keelback was) uit het gat te trekken, maar hij zat echt muurvast. We wisten nog niet in hoeverre Tibbe hem al verwond had. Ik begon al te vrezen dat het de tweede slang binnen een paar dagen was, die ik uit zijn lijden moest verlossen en liep naar het schuurtje om de schep te halen.

Toen ik weer bij de keelback stond, begon deze toch fanatieke pogingen te doen om alsnog los te komen. Een spectaculair gezicht, dat wel, maar toch ook heel sneu, want hij bleef vast zitten. We besloten dat we toch eerst maar moesten proberen of we hem konden bevrijden. De grond is in deze, droge tijd van het jaar echt kei- en keihard. Voor het graven van een gat heb je een houweel nodig, maar dat was natuurlijk ook weer riskant. Goed mikken is niet mijn grootste talent. Gelukkig kreeg ik de schep een halve decimeter de grond in, waarna ik hem voorzichtig omhoog wrikte. Dat was genoeg. De keelback kon zich van de kleiklomp om zijn kop bevrijden en zat nog even beduusd bij te komen. De kikker had hij alweer half naar buiten gewerkt. Misschien was het hem uiteindelijk dan toch zelf wel gelukt om vrij te komen.

Uiteindelijk kronkelde hij weg, met zijn maaltje nog half uit zijn bek hangend. Voor ons rest slechts de brandende vraag: hebben we nu goed karma verdiend door een slang te redden, of juist goed karma verspeeld door de kikkers niet tegen gevaar te beschermen? Wellicht kunnen de lezers van het Boeddhistisch Dagblad, dat onze blogs ook plaatst, daar uitsluitsel over geven. Hoe dan ook: in korte tijd hebben we 2 slangen gered en zijn er 2 gesneuveld. Vooralsnog staan we gelijk.

Corona

Corona. Onder de jongens van het net voor zijn 100e verjaardag ten onder gegane Aloysius College was dat een roemruchte plek. Als je als jonge jongen op het terras van Hotel Corona aan het Haagse Buitenhof ging zitten werd er binnen de kortste keren iets te drinken voor je neergezet. "Dit wordt u aangeboden door die dame daar," fluisterde de ober. Volgde je de richting waarin hij knikte, dan ontmoette je blik die van een verleidelijk lachende oudere dame.

Zelf ken ik het verhaal van de gang van zaken op het terras aan het Buitenhof alleen van horen zeggen. De onwaarschijnlijke mogelijkheid dat het verhaal klopte was dermate afschrikwekkend dat ik nooit de proef op de som heb genomen. Waarschijnlijk gold dat voor alle jongens op het schoolplein, maar dat nam niet weg dat iedereen erover sprak als ware het uit eigen ervaring.

50 jaar geleden was corona dus al verantwoordelijk voor een oplopende lichaamstemperatuur en bleek het uiterst besmettelijk en van mens op mens overdraagbaar (hoewel alleen gevallen van onderlinge besmetting van jongens in de puberleeftijd bekend zijn; overdracht van jongens op meisjes heeft voor zover bekend niet plaatsgevonden).

Het huidige corona-virus heeft een aanmerkelijk grotere verspreiding en beperkt zich niet tot puberjongens. Wel doen er, net als 50 jaar geleden, veel verhalen van horen zeggen de ronde en afhankelijk van de groep waar je bijhoort zijn die verhalen waar, of juist onzin. Zo zou het virus zijn ontsnapt uit een laboratorium, of zelfs bewust zijn vrijgelaten. Of was het toch een proefproject van Google, Amazon, Facebook, Apple en Microsoft samen? En natuurljk is het gevaar zwaar overdreven: aan een gewone griep gaan meer mensen dood. Of is er wel degelijk sprake van een groot risico?

Hier in Thailand is alles in ieder geval geheel onder controle. Als je de officiële bekendmakingen terug volgt was men al begonnen met het treffen van maatregelen voordat de eerste gevallen van besmetting bekend werden. Een van de speerpunten is het verstrekken van mondkapjes. De minister van volksgezondheid heeft daar persoonlijk aan meegedaan. Op een station van de skytrain in Bangkok deelde hij de gezichtsmaskertjes uit. Nu wil het geval dat veel Europese toeristen "thuis" te horen hebben gekregen dat mondkapjes niet effectief zijn. Zij nemen dus de genereuze gift niet aan, en dat schoot de minister in het verkeerde keelgat. "We moeten die verdomde farang eruit schoppen", riep hij voor de televisiecamera's, met zijn mondmaskertje hangend onder zijn kin. Farang is het algemeen gebruikte woord voor blanken, maar omdat het eigenlijk een scheldwoord is, is het gebruik door een overheidsdiennaar nogal opvallend. Dat zag hij zelf ook in, dus hij heeft officieel excuses gemaakt. Een hele stap, want excuses betekenen dat je toegeeft dat je iets fout hebt gedaan, en dat is hier niet zo vanzelfsprekend. Het hele, onnavolgbare verschijnsel van gezichtsverlies speelt daar een rol in. Waarschijnlijk was het datzelfde gevoel van gezichtsverlies dat hem zijn woede-uitbarsting bezorgde; als minister overkomt het hem niet zo gauw dat hij genegeerd wordt. Maar die verdomde farang zijn niet zo gevoelig voor status, als ze hem überhaupt al als minister herkend hebben.

In Nederland zijn het juist de (Zuid-Oost)-Aziaten die het moeten ontgelden en met scheldpartijen en beschuldigingen te maken hebben. Ook in Nederland wonende Thai hebben worden geconfronteerd met rotop(op)merkingen, omdat ze door die verdomde farang aangezien worden voor Chinezen (die er op hun beurt overigens ook persoonlijk niks aan kunnen doen.) Het zijn niet de Nederlandse bewindslieden, maar "de mensen in het land", die graag schuldigen aanwijzen. Zo hebben we dus hier in Thailand de blanken als schuldigen voor de verspreiding van het virus, terwijl in Nederland de Aziaten de veroorzakers zijn. "Het ligt aan de anderen" is een universele, onuitroeibare opvatting.

De hele mondkapjesheisa gaat hier overigens aan veel mensen voorbij. Je ziet ze in Thailand sowieso meer dan in Nederland, maar dat is vanwege de smog. De meeste mensen dragen er geen. En de meeste mensen hier zijn, zoals je niet zal verbazen, geen verdomde farang, maar gewoon Thai.

(Kijk voor het optreden van de minister op https://thethaiger.com/hot-news/coronavirus/kick-foreigners-not-wearing-face-masks-out-of-thailand-minister)