Etnisch profileren

De cartoonist van het tijdschrift dat ik uitgaf vertelde me ooit dat het enige figuurtje dat hij karikaturaal kon weergeven zonder bedolven te worden onder de boze reacties een witte man was. Eigenlijk is dat niet zo onlogisch. Karikaturale trekken zijn veelal uitvergrotingen van vooroordelen en witte mannen zijn zo'n beetje de enige groep die weinig tot geen nadelen ondervinden van de vooroordelen die over hen heersen. Voor alle overige groepen leiden de vooroordelen tot allerlei problemen, van moeilijkheden bij het vinden van woonruimte of een baan, tot het als potentiële fraudeur beschouwd worden door de Belastingdienst.

Het Nederlandse vooroordeel over Thaise mensen is dat die er per definitie op uit zijn om in Nederland te blijven, als ze eenmaal binnen zijn. De Thaise echtgenote van een vriend van ons ving ondanks dat ze hier al haar familie, twee huizen en een hele goede baan heeft een aantal keren bot bij het aanvragen van een visum. De Nederlandse immigratie-ambtenaren kunnen zich blijkbaar niet voorstellen dat iemand niet zo nodig in Nederland hoeft te wonen.

Het Thaise vooroordeel over westerlingen is dat ze allemaal rijk zijn. Vanuit Thais oogpunt gezien is dat trouwens ook zo. Vandaar dat de westerlingen zonder visum Thailand binnen kunnen reizen en zich redelijk gemakkelijk in het land kunnen vestigen. Er zijn financiële eisen en je moet je iedere 3 maanden melden, maar dat zijn verplichtingen die in het niet vallen bij de moeite die Thai zich moeten getroosten als ze in Nederland willen gaan wonen. Oja, en westerlingen moeten een hogere toegangsprijs betalen bij veel toeristische attracties en nationale parken. Er zijn Nederlanders die om die reden weigeren een Nationaal park te bezoeken en roeptoeteren dat ze gediscrimineerd worden. Wij zien het als een soort toeristenbelasting, die het mogelijk maakt de toegangsprijs voor Thai bescheiden te houden.

Voor ons, bevoorrechte wereldburgers, is het lastig te doorgronden waarom mensen zich gediscrimineerd voelen. Ook wij zijn er oprecht van overtuigd dat we nooit en te nimmer discrimineren. Maar of iets voor een ander als discriminerend voelt, dat kunnen we zelf helemaal niet bepalen. Dat kan alleen die ander.

De corona-uitbraak geeft ons momenteel een miniem plaatje van hoe het voelt om op basis van je huidskleur achtergesteld te worden. Het openbaar vervoer is nu namelijk alleen voor Thaise mensen. Ook de beroemde Wat Pho in Bangkok weert buitenlanders. Nu waren we toch al niet van plan om met bus of trein te gaan reizen, en Bangkok is 600 kilometer van hier dus van de uitsluiting van tempelbezoek hebben we ook geen last, maar voor het eerst in ons leven maken we een keer mee dat iets niet kan omdat we wit zijn. De officiële lezing, dat alle corona-besmettingen vanuit het buitenland komen, snijdt geen hout, want wij waren voor de corona-uitbraak al in Thailand en sommige Thai zijn recentelijk nog in coronagebieden geweest en vormen dus een groter risico. Maar in die ongerijmdheid schuilt nou net het wezen van de discriminatie. Het is een achterstelling waar geen enkele logica achter zit. Voor een groot deel van de wereldbevolking gaat die achterstelling heel veel verder dan niet met de bus kunnen of niet in een tempel mogen. Dat Piet Hein, Witte de With en Zwarte Piet het moeten ontgelden en dat Columbus van zijn sokkel getrokken is kan ik me steeds beter voorstellen. Ook zonder te discrimineren genieten we allerlei voorrechten die mensen met een andere kleur niet hebben. Of we dat nou willen of niet.

O, en toen onze cartoonist op een gegeven moment de witte man Petrus bij de hemelpoort in een cartoon verwerkte leidde dat overigens toch tot opzeggingen; uitzonderingen bevestigen de regel.

Animal farm

Ook op onze Animal Farm zijn alle dieren gelijk, maar sommige wat meer gelijk dan anderen. Natuurlijk willen we niets liever dan alles wat aan komt lopen of vliegen pamperen en voeren, maar er zijn helaas ook dieren die het je wel heel erg lastig maken om ze schattig te blijven vinden. Zeker als ze met honderden tegelijk ons territorium betreden, zoals de vliegen momenteel doen. Die hebben hier ook nog een groot doorzettingsvermogen als het om het verkrijgen van lekkernijen gaat. Als ik 's morgens het ontbijt sta klaar te maken, staat alles dus onder een soort miniklamboetje. Maar ben ik dan aan het snijden van de mango toe, dan moet dat gewoon op een plankje op tafel gebeuren, en dan grijpen ze hun kans. Ze gaan brutaalweg op het mes zitten, of op de hand waarmee ik de mango vasthoud. Als ik niet uitkijk schuif ik er een paar met fruit en al in de ontbijtkommetjes. Ik heb al een zekere handigheid ontwikkeld om de miniklamboetjes met mijn elleboog te openen en sluiten, want als ik dat doe met een hand waar nog wat fruitresten aan zitten ziet alles meteen zwart van de vliegen. 

Erger is het nog als we vruchtensap of smoothies maken. Met een beetje pech duiken er nog een paar de blender in precies op het moment dat je die aanzet. Moet ik nog meer vertellen, of kunnen we nu op enig begrip rekenen voor het feit dat we vliegenvangers gebruiken? Sinds we daarmee begonnen zijn kunnen we weer een beetje fatsoenlijk met het bereiden van de maaltijden bezig zijn.

Ook muggen vallen in de categorie die op weinig symathie kan rekenen. Nadere toelichting lijkt me overbodig. Net zo irritant als de muggen zijn de hele kleine miertjes. Daar heb je in eerste instantie totaal geen last van. Pas als ze ergens klem komen te zitten gaan ze prikken. Nu hebben ze de gewoonte om je slippers binnen te wandelen, of langs je benen omhoog te lopen. Uiteindelijk komen ze dan onvermijdelijk ergens klem te zitten. De prikjes zijn nog wel te boven te komen, maar de jeuk die daarna begint is om gek van te worden. Een goeie remedie tegen de mieren hebben we nog niet echt. Gelukkig zijn ze alleen irritant, maar niet schadelijk, in tegenstelling tot de muggen die dengue kunnen verspreiden. Insmeren is dus iedere avond het devies.

Om de muggenpopulatie zo veel mogelijk te minimaliseren zetten we guppies in. In alle potten en vijvers waar water in zit, zitten de kleine visjes. Ze zijn dolop de muggenlarven. Het zal duidelijk zijn dat de guppies een stuk gelijker zijn dan de muggen, vliegen en miertjes. Ook de tjiktjaks kunnen op onze sympathie rekenen. Zij vangen de nodige insecten weg. We proberen ze af en toe onze dankbaarheid te tonen, maar ze zijn te schuw om beloningen in ontvangst te nemen. De toekeh doet dat dan weer wel. Die laat zich de meelwormen die we hem voorzetten goed smaken. De meelwormen zelf hebben een weinig benijdenswaardige positie. Eigenlijk zijn ze op geen enkele manier lastig of schadelijk, maar ze hebben gewoon de pech dat ze onweerstaanbaar lekker zijn voor veel andere dieren. Die eigenschap delen ze met de krekels. 

De gelijkste dieren hebben hun eigen territoria in de tuin. De drie zijdehoenders scharrelen het hele landje over en kunnen ondanks hun nare gewoontes om op het terras te schijten en om de paar weken 3 weken broeds te zijn nog altijd op onze sympathie rekenen. Een paar verse eitjes maken veel goed.

De vier landschildpadden groeien flink. Ze hebben een afgeschermd stukje tuin dat ze delen met de twee egeltjes. Daar houden ze het gras zelf kort. Als ze nog een stukje gegroeid zijn kunnen ze in de hele tuin gaan grazen. Dat scheelt ons dan weer gras maaien: een win-winsituatie.

Inmiddels staat er ook een grote voliere in de tuin. Aan de ene kant woont Bardje de baard-agame, die net als de egels graag een paar meelwormen en krekels verschalkt. En aan de andere kant huizen Izzy en Sammy, twee kromsnavels die binnenkort gezelschap krijgen van Ziggy en een nu nog naamloze halsbandparkiet. En dan zijn er nog de vele vissen en de 5 schildpadden in de vijver aan het terras. Eerst waren er 6 schildpadden, maar de grootste was op een gegeven moment verdwenen. Hij bleek via een onhandig geplaatste filter uit het water gekropen te zijn en woont nu in de grote vijver elders op het landje.

Tibbe en Yindee completeren het gezelschap van de gelijkste dieren. Ze weten feilloos welke dieren er bij onze kudde horen. De kippen kunnen bijvoorbeeld rustig de hele dag rondrommelen zonder door de honden lastiggevallen te worden en ook de egeltjes en schildpadden hebben niets te vrezen. Wat de honden missen is het gevoel voor schattigheid waarmee wij ons onlogische onderscheid tussen dieren maken. Wat niet bij de kudde hoort wordt opgejaagd. Draakjes, kikkers, uit het nest gevallen vogeltjes, we krijgen de honden niet geleerd dat ze die met rust moeten laten.

Twee weken geleden waren er nieuwe bewoners in, of beter gezegd onder het kippenhok gaan wonen. Ze hadden 3 gangen van een centimeter of 10 doorsnee gegraven. Flinke jongens dus. Eerst hebben we de gangen dichtgegooid, maar de dag erna waren ze weer open en was er zelfs nog een gang bijgekomen. Nadat dat zich de volgende dag weer herhaald had hebben we 's nachts vallen gezet en de volgende ochtend bleken daar twee van de boosdoeners in te zitten. Enorme joekels van ratten. Na mijn ziekte van Weil van anderhalf jaar geleden behoren die nog minder tot mijn vrienden dan ze al deden. Ik heb ze een paar kilometer ver weggebracht en daar losgelaten. 

(Link naar de videoop youtube: https://youtu.be/spSvmL8N-Es)

Eergisteren zat er een zo mogelijk nog groter exemplaar in een van de vallen. Buurman Ien kwam net aanrijden en die had er wel belangstelling voor. Er blijkt een heuse rattenslager in het dorp te zitten. Daar brengt Ien de rat naartoe en een paar uur later kan hij hem barbecue-klaar weer ophalen. Het schijnt een lekkernij te zijn. Ook in Nederland is dat bekend, alleen is het daar om een of andere reden niet toegestaan om ze als voedsel aan te bieden, hoewel er inmiddels een restaurant ontheffing van dat verbod heeft gekregen. Ook de bloglezers in Nederland kunnen het dus eens proberen.

This is Thailand

De vaart zat net weer een beetje in de blogproductie, maar de laatste is toch al weer van 3 weken geleden. De warmte die ons zelf flink parten speelt leek ook onze computer te veel te worden. Eerst konden we nog 's morgens vroeg en 's avonds werken, maar de laatste dagen hield het ding het telkens na een minuut of 10 wel voor gezien. We waren ons al aan het voorbereiden op een noodzakelijke forse uitgave aan een nieuw apparaat, toen onze vriend Phan nuchter opmerkte dat we toch konden kijken of ie gerepareerd kon worden. Domdomdom dat we daar niet zelf aan gedacht hadden. We hadden het ding nota bene al eens eerder laten repareren.

Een goede reden dus, om weer eens naar het computermeisje te rijden. Ik wist haar duidelijk te maken dat de computer stopte als het te warm werd. Dat bleek een probleem dat haar herstellende capaciteiten te boven ging, maar niet getreurd... of ik maar even mee wilde lopen. Het computermeisje nam me mee naar de overkant van de straat, waar een computermannetje bleek te zitten. Hij wilde de boel wel checken, maar dat zou wel even duren. Hoelang? vroeg ik, me voorbereidend op 2 computerloze weken. "1 á 2 uur", was het antwoord. 2 uur later reed ik naar huis , nadat ik de prettige prijs van 50 Baht (€ 1,45) had afgerekend en vooralsnog doet ie het weer, zelfs in de warmte.

"This is also Thailand" zeggen we dan tegen elkaar. "This is Thailand", meestal afgekort tot TiT, is een verzuchting die vaak geslaakt wordt door buitenlanders die, hoe lang ze hier ook wonen, nog altijd verwonderd kunnen zijn over hoe zaken hier soms gaan. Zo wordt bij veel winkels en andere openbare gebouwen je temperatuur gemeten voordat je naar binnen mag. Bij de Makro hebben ze een gigagrote ventilator naast de ingang gezet, met 2 rijen stoeltjes ervoor. Is je temperatuur te hoog, dan word je op zo'n stoeltje gezet, waarna je het na 5 minuten nog eens mag proberen. This is Thailand.

Al ruim een week mag ik elke morgen naar het ziekenhuis om een ontstekingswond te laten schoonmaken. Dat gebeurt hier op de emergency, zeg maar de spoedeisende hulp. Hier in Thailand is dat de afdeling waar je binnenkomt als je nog niet precies weet waar je heen moet, maar ook een soort multidisciplinaire polikliniek. Voordat ik naar binnen mag wordt uiteraard mijn temperatuur gemeten. Binnen moet ik een paar minuten wachten waarna mijn bloeddruk wordt gemeten, en ... mijn temperatuur. Dan mag ik de behandelruimte in, waar 4 behandeltafels staan met gordijnen ertussen. Als ik Thais zou verstaan kon ik volop meegenieten van de gesprekken tussen patienten, verpleging en artsen. De verpleegster trekt steriele handschoenen aan en pulkt het verband van mijn rug. Ze laat zien wat ze vandaag aan rommel heeft aangetroffen en tilt dan met haar gehandschoende hand de deksel van een pedaalemmer op om de troep weg te gooien. "This is Thailand", denk ik.
Na nog wat pulkwerk gaat er een nieuw verband op en mag ik weer gaan, als ik me nog wel even bij de kassier vervoeg. Daar moet ik dan een bedrag afrekenen dat telkens anders is, maar rond de 300 Baht ligt. Nog geen tientje dus. "This is also Thailand."

Als ik naar buiten loop word ik allervriendelijkst toegewaid door de temperatuurmeetploeg bij de ingang. Ik ben inmiddels al een bekende verschijning. Als ik omkijk en ze met een paar nieuwe patienten in de weer zie vraag ik me af hoe het tafereeltje eruit zou hebben gezien als er nog steeds met kwikthermometers gewerkt moest worden. Ik wil het antwoord niet weten.

Wat ook Thailand is merkten we gisteren. Buurman Toey kwam het landje oplopen met zijn armen vol. Een zak rijst, een flesje bakolie, 30 eieren en een paar zakjes noedelsoep. We kregen een voedselpakket. Natuurlijk zeiden we dat hij dat beter aan mensen kon geven die dat harder nodig hadden dan wij, maar daar wou hij niet van weten. Het bleek dat het hele dorp geld naar draagkracht had gedoneerd, waarna van de opbrengst de voedselpakketten waren gekocht die vervolgens weer aan iedereen werden uitgedeeld. Wie 20 Baht had gedoneerd kreeg hetzelfde pakket als wie 100 of 500 Baht had gedoneerd. Zo werkt solidariteit dus. This is also Thailand.

Natuurlijk voelden we ons behoorlijk opgelaten, want we wisten niets van de inzamelingsactie. Toey vond het zo te zien niet iets om moeilijk over te doen. Er was gewoon een pakket voor iedereen, en daar horen wij ook bij. This is Thailand too. We hebben Toey wel op het hart gedrukt dat hij het ons een volgende keer moet melden als er een inzameling is.

Ennehhh... ook dit is Thailand

Te vroeg gejuicht

We waren het even vergeten, maar zijn inmiddels hard met de neus op de feiten gedrukt. Als de regens beginnen is het hete seizoen weliswaar ten einde, maar begint het benauwde seizoen. De temperaturen lopen een paar graden terug, maar de luchtvochtigheid neemt enorm toe, waardoor het veel warmer aanvoelt dan het is. Waar we het hete seizoen relatief gemakkelijk doorstaan loopt nu 's morgens vroeg het zweet al in stralen over onze lijven.
Het begrip gevoelstemperatuur, dat in Nederland meestal bij extreme kou van stal gehaald wordt, blijkt geen loze praat te zijn. Vorige maand was het 41 graden en was dat ook de gevoelstemperatuur. Vanmiddag was het hier iets koeler, 39 graden, maar de gevoelstemperatuur was maar liefst 47 graden. We hadden ook de indruk dat het niet eerder zó warm was geweest.

Te vroeg gejuicht dus, en dat is ons de afgelopen dagen vaker overkomen. Bijvoorbeeld toen we juichten omdat de grote boom de eerste storm doorstaan had. Vanmiddag rommelde het zoals gewoonlijk weer wat in de verte en op een gegeven moment vielen er zelfs een paar druppels, maar dat stopte ook weer. Totdat de weergoden in een keer vol op het orgel gingen. Eerst door alleen een enorme plensbui over ons uit te storten, maar vervolgens door daar gigantische stormwinden aan toe te voegen. Dachten we eerst nog buiten, onder het dak te kunnen blijven zitten, uiteindelijk moesten we naar binnen om het droog te houden. Van daaruit zagen we het gebeuren. "De boom staat scheef", zei Mieke. Heel even had ik de illusie dat de wind wat minder werd, maar bij de volgende vlaag was het gebeurd.

Gisteren juichten we omdat de restaurants weer open mochten. In tegenstelling tot in Nederland zijn de meeste restaurantjes hier geen luxe locaties. In een simpel Thais eettentje eet je goedkoper dan wanneer je zelf kookt. Veel Thaise mensen hebben om die reden niet eens een keuken. Gelukkig kon er de afgelopen weken wel gewoon eten afgehaald worden. Maar wij wilden wel weer eens in een restaurant eten waar we al maanden niet geweest waren, dus we reserveerden een tafeltje. Kort daarna kwam buurman Toey aanlopen, met de mededeling dat we de boel een beetje in de gaten moesten houden, want hij ging zijn landje afbranden. Herinneringen kwamen boven aan een slecht uitgemaakt barbecue-vuurtje dat vorig jaar ons land op kroop terwijl we al in bed lagen. En aan de fontein die opspoot toen een vuurtje van Toey onze waterleiding deed smelten.

Dus zaten we 's avonds niet in het restaurant, maar gewoon thuis met een halve fles bier, een zak chips en een instant noedelsoepje. Het vuur heeft deze keer ons landje niet bereikt. Daar konden we dan in ieder geval nog over juichen.

Regen!

De weersvoorspellingen waar ik de vorige keer over schreef zijn helemaal uitgekomen. De temperaturen zijn een stuk omlaag gegaan en, veel belangrijker, het is gaan regenen. Tot ons grote geluk gebeurde dat niet in de vorm van de gebruikelijke giga-plensbuien waar het regenseizoen meestal mee start, maar met een gestaag vallende bui. Ideaal om de planten van water te voorzien, zonder de grond meteen dicht te slaan. Na die eerste goede bui heeft het iedere 1 á 2 dagen weer geregend en geonweerd. Hopelijk blijft dat voorlopig zo, maar de droogte kan ook zomaar een tijdje terugkeren. Ik zie de voorspelde temperaturen in de loop van de volgende week al weer naar de 39 klimmen.

Het is natuurlijk hartstikke lekker dat we van het planten water geven verlost zijn, en het is heerlijk om in zo'n verkoelende bui te gaan staan, maar het allergrootste voordeel van de regens is dat ze de smog uit de lucht spoelen. Voor het eerst sinds januari zien we weer blauwe lucht met witte wolken en zijn de bergen van Khun Tan weer zichtbaar.

We waren gelukkig precies op tijd klaar om de vijver te kunnen afdekken tegen de regen. Dat klinkt nogal absurd, maar helaas is het nodig. De smog van de afgelopen 4 maanden zit namelijk niet alleen in de lucht, maar is ook neergeslagen op de grond en alles wat daarop staat, waaronder het dakje dat half boven de vijver zit. De eerste buien spoelen de vuiligheid van de daken af. Die vuiligheid willen we echter niet in de vijver hebben. Bij enkele vrienden van ons zijn vorig jaar na de eerste regens alle vissen gesneuveld. Dat wilden we graag voorkomen. Het geïmproviseerde afdakje heeft stand gehouden, ook bij de stormen die we na die eerste bui alsnog gehad hebben.
Om dezelfde reden zorgen we er overigens ook voor dat het water van de eerste regens niet in onze regenwater-opvang terecht komt. We kunnen de regenpijpen wegdraaien en dat hebben we ook gedaan. Zodra het dak schoon is gespoeld draaien we ze weer boven de grote kruiken die voor en achter het huis staan.

De eerste stormen waren niet alleen spannend vanwege de vijver. Er staat namelijk ook een grote boom in de tuin, die nog niet zo heel lang geleden is geplant nadat een eerder geplante joekel van een boom het niet had gered. Dat is ook typisch Thais. Je kunt hier behoorlijk grote bomen kopen,die vervolgens voor je worden geplant en in de weken daarna nog ten minste twee keer worden gecontroleerd en verzorgd. Gaat zo'n boom niettemin toch dood, dan krijg je een andere, zelfs al was er, zoals in ons geval, sprake van omwaaien door natuurgeweld. De nieuwe boom heeft de eerste krachtproeven in ieder geval doorstaan.

Wat nog meer spannend was, was het nieuwe huisje dat sinds een maand achter in de tuin staat. Het is een klein, min of meer traditioneel Thais houten huisje, dat we echter op palen van 2 meter hebben laten zetten. Thaise huisjes staan vaak een stukje van de grond om ongedierte buiten te houden, maar wij wilden het graag op hoge poten hebben, zodat de ruimte eronder ook geschikt is om uit de zon en regen te kunnen zitten.

Ook het huisje heeft het gehouden. De afgelopen week hebben we een hele simpele half-open badkamer eronder gemaakt. Verder blijft het heel eenvoudig. Een bed, een klein tafeltje, een open kastje. Er komt nog een minimale stroomvoorziening met een zonnepaneeltje in, en we overwegen de warmwatervoorziening te maken door middel van een zwarte waterleiding-spiraal die in de zon komt te liggen. Simpel dus, maar met een geweldig uitzicht vanaf het balkon, waar we tegenwoordig af en toe gaan zitten om te eten of koffie te drinken.

Intussen begint het in de verte weer te rommelen. Tijd om af te sluiten. Als het weer gaat regenen kan de computer beter veilig binnen staan.

50 tinten grijs

Het blogprogramma is in de war. Gisteren is er een oude blog naar de abonnees verzonden. Toevallig had ik net een nieuwe blog in de steigers staan. 2 blogs in 2 dagen voor de abonnees dus. De blog hierondet is de enige echte actuele. 

Het gaat er hier steeds heter aan toe 's nachts. De afgelopen nacht heb ik voor het eerst in lange tijd weer eens bovenop gelegen. Overdag is het al 2 maanden bloedheet, maar in de nacht koelde het steeds toch weer behoorlijk af. In de loop van de nacht moest ik daarom het laken over me heen trekken en tot vorige week kwam daar tegen de ochtend zelfs nog een dekentje bij. Maar vannacht was dat dus niet meer nodig. Toen ik vanmorgen wakker werd lag ik nog "gewoon" bovenop het laken.

De komende dagen lijkt dat zo te blijven. De voorspelling is dat we overdag de 42 graden weer gaan halen. Hoewel dat maar 5 graden boven onze gemiddelde lichaamstemperatuur is, voelt echt alles dan heel warm aan. De glazen waar we water uit drinken zijn warm, het drinkwater dat niet uit de koelkast komt heeft de temperatuur van theewater, het chocolaatje dat je niet meteen opeet is na 5 minuten vloeibaar, tuingereedschap dat je vergeten bent binnen te leggen is zo heet dat je het niet op kunt pakken, de wind is warm en de lucht die de ventilator tegen je aan blaast is warm. Zo warm dat we de siesta na een kwartiertje zwetend afbreken. Over een week gaan de temperaturen weer wat zakken en zie ik de eerste nachten van 23 graden al weer staan. Dan ga ik er weer onder, want 23 graden vinden we tegenwoordig echt wel frisjes. Hoopvol is dat er ook meer regenkans komt, maar de ervaring leert dat we ons daar niet te veel op moeten verheugen: langetermijnvoorspellingen zijn niet heel betrouwbaar.

De buren hebben uitgerekend deze droge warme tijd uitgekozen om allerlei grondwerk te verrichten. Buurman Ien heeft al een tijd geleden een stuk van zijn land verkocht of verhuurd aan bananenkwekers uit Lampang. Die hadden al aangekondigd daar een weekendhuisje neer te gaan zetten, maar vooralsnog gebeurde er na de aanplant van de eerste bananenstruiken niks, totdat vorige week de shovels aan de slag gingen. Behalve wat herrie hebben we daar verder (nog) weinig last van.

Toey, de buurman aan de andere kant, heeft grond verkocht aan de nieuwe buren. Het gaat om de bovenlaag van Toey's land net achter ons stuk grond. Gisterenmiddag begond de shovel met afschrapen en het duurde even voor we ons ervan bewust waren dat de wind precies onze kant op stond en alles onder een dikke laag stof begon te verdwijnen. Toen we uiteindelijk de ramen dichtdeden was ook binnen alles al bedekt.

Vandaag hebben we de boel meteen al afgesloten en de camera's en computer extra goed opgeborgen. Zo'n knus open huisje is op een dag als vandaag even iets minder knus. Het stof zit op de keukenkastjes, in de kopjes en glazen, op het fruit in de fruitschaal, op de kippen en de andere dieren, en in de lucht. Op het veelkleurige mozaiekwerk van Mieke verschijnt geleidelijk aan een grijszweem. En de net gewassen zonnepanelen zijn ook niet zwart meer. De mondkapjes krijgen ineens een betere functie: opwaaiend stof houden ze beter tegen dan virussen.

Normaal gesproken zouden we dan maar even een koffietentje opzoeken of ergens gaan eten en daar dan erg lang over doen, maarja, net als in Nederland kan dat hier momenteel niet. Lijdzaam ondergaan is het devies. Daar zijn we gelukkig heel goed in geworden. De warmte is nu een voordeel, want we kunnen stoelen en tafels met de tuinslang schoonspoelen en een kleedje op de tafel met een nat doekje schoonvegen. Onze moeders draaien zich om in urn en graf...

In Thailand is momenteel sprake van de noodtoestand en van een avondklok. Als kind hoorde ik die termen wel eens op de distributieradio en dan spraken ze erg tot de verbeelding. Toen ik er eenmaal achter was dat het nood met een d was, en niet met een t, zag ik plaatjes voor me van mensen die angstig thuis zaten en straten vol militairen. Een zelfde plaatje als ik had bij verhalen over de oorlog, waarbij dat laatste nog net wat erger was, omdat er continu geschoten werd.

Zoals me pas veel later duidelijk werd dat veel mensen in de oorlog nauwelijks soldaten hebben gezien, is er ook van noodtoestand en avondklok in het dagelijks leven weinig te merken. Officieel mogen alleen de winkels die eerste levensbehoeften verkopen open zijn, maar in de praktijk is alles wel te krijgen, soms na voorafgaande bestelling. Ook alcohol is momenteel in de ban. Bij de grote supermarktketens staat dat inderdaad achter slot en grendel (ik zag ook de Heineken 0,0 in de afgesloten koeling staan), maar in de plaatselijke winkeltjes krijg je je biertje nog wel mee, als je het maar wel in een tasje doet.

Het wordt in een tijd als deze wel weer pijnlijk duidelijk hoe bevoorrecht we zijn met ons bescheiden pensioentje. Net als in Nederland is hier veel bedrijvigheid tot stilstand gekomen, maar anders dan in Nederland is er geen vangnet voor de velen die zonder werk zijn komen te zitten. De regering had een tegemoetkoming van 5000 Baht (€ 140) per maand gedurende 3 maanden aangekondigd voor mensen in de zogeheten informele sector. Dat zijn vooral de straathandelaren. Er was uitgerekend dat dat om 9 miljoen mensen zou gaan, maar er kwamen 27 miljoen aanmeldingen. Na 1 maand was de pot dus leeg. Steeds meer mensen worden afhankelijk van voedselpakketten die tempels, overheden en particulieren beschikbaar stellen, maar het nieuws dat er ergens pakketten worden uitgedeeld zorgt weer voor grote groepen mensen waarbinnen het risico op virusverspreiding groot is. De iets-meer-dan een euro waarvoor wij dagelijks een maaltijd kopen is voor veel mensen al een te grote luxe. En dan zijn wij niet eens rijk, althans volgens Nederlandse maatstaven. Over rijk gesproken: nu je toch thuis zit moet je echt eens even kijken naar de rijken.

Eieren zoeken

Het zijn de kippen die ons erop wezen dat het bijna Pasen is. Niet doordat ze eieren leggen, dat zou al te simpel zijn, maar doordat ze die verstoppen. Ze zijn er al een week druk mee. Zoals het hoort bij het verstoppen van eieren, doen ze dat stiekem. Alleen gaat dat stiekeme ze niet goed af. Het leggen van een ei is voor de kip, althans voor die van ons, het hoogtepunt van de dag. Als het dier haar ei kwijt is, wordt daar met luid en opgewonden gekakel kond van gedaan. Tot een aantal dagen geleden werden de eitjes op een vaste plek in de ren (waar ze gewoon uit en in kunnen) gelegd, maar sinds één van de dames broeds is geworden houdt ze die plek bezet. Ze zit er de hele dag op niks te broeden, maar dat mag de pret niet drukken. Een broeddhiste pur sang.

Omdat kippen ook vaak luid en opgewonden kakelen zonder daarvoor eerst een ei te hebben gelegd, besteedden we daar eerst nog geen aandacht aan. Tot we eierschalen in de tuin begonnen te vinden. De verdenking was al snel dat Yindee degene was die niet wist dat ze tot Pasen moest wachten met eieren zoeken. Dat vermoeden werd bevestigd toen ik het er met onze viend Phan over had. Hij had Yindee de dag ervoor een eitje zien verorberen. Eieren zijn schaars in Thailand momenteel, doordat men ze na de aankondiging van een lockdown massaal is gaan hamsteren. Volgens een Thais parlementslid komt dat omdat de vrouwen vandaag de dag niet meer kunnen koken doch uitsluitend nog maar gekookte eieren, gebakken eieren en omeletten kunnen maken. We laten die opmerking graag voor zijn rekening.

Om de kostbare eieren niet allemaal door de hond te laten opeten zijn we hier opgeschaald naar een hogere alertheidsfase. Zodra het gekakel begint snellen we in de richting van het geluid, om zo het zoekgebied zo klein mogelijk te kunnen houden. Yindee heeft gelukkig het verband tussen gekakel en ei nog niet gelegd, dus we hebben een voorsprong. En het werkt. We hebben twee vers gelegde exemplaren weten te redden. Pasen kan beginnen.

Thailand doet niet aan Pasen. Toevallig valt Songkran, een van de belangrijkste feestdagen hier, dit jaar gelijk met 2e paasdag. Songkran is het traditionele Thaise nieuwjaar en valt jaarlijks op 13 april. Het is buiten Thailand vooral bekend vanwege de watersmijtpartijen. Dit jaar zal het feest, ehhh, in het water vallen. Zoals het virus door het platleggen van industrieën en verkeer een gunstige invloed heeft op de luchtkwaliteit, kan het hier ook wel eens zorgen voor een Songkran-week met relatief weinig verkeersslachtoffers. Thailand staat in de top van landen met de meeste verkeersdoden en de dagen rond Songkran zijn normaal gesproken de dodelijkste van het jaar.

Wij doen ook niet aan Pasen. De eieren komen dan ook niet in het ontbijt terug. Misschien koken we ze, of we bakken ze, of maken er een lekkere omelet van. Maar toen we ons eenmaal realiseerden dat het feest er onvermijdelijk aankwam hebben we ons toch maar even mit Tränen nieder gesetzt. Eerst even de Widor-variant op het Antwerpse kerkorgel, in de magistrale uitvoering van Peter van de Velde (https://www.youtube.com/watch?v=rZQ--KHn21A, volume op max), en momenteel klinkt de officiële versie door de nacht over de Thaise rijstvelden. Hoewel er nog een lange lijdensweg te gaan is, houden we het nu toch maar voor gezien. Het is bijna 10 uur; tijd om dit verhaal af te sluiten en naar bed te gaan. Die kruisiging komt morgen wel.