In een eerdere blog heb ik al eens wat geschreven over het openen van een bankrekening, en meer recent schreef ik over de vele banen hier in Thailand, die we in Nederland al lange tijd niet meer kennen. Je zou er haast uit kunnen lezen dat ik het hier maar een ouderwetse boel vind, maar niets is minder waar. Als het om overbodige banen gaat heeft Nederland geen reden om op Thailand neer te kijken. Als het om online betalingsverkeer gaat trouwens ook niet.
In Nederland zijn alle bankmedewerkers die klanten kunnen helpen inmiddels vervangen door managers die nooit een klant spreken. Voor bankieren moet je in Nederland niet bij de bank zijn; je doet het thuis (eventueel vanaf de bank) en als je niet weet hoe dat moet heb je pech. In Thailand kan je gerust een bankgebouw binnenstappen zonder dat de daar aanwezige personeelsleden verbaasd opkijken: "Help, een Klant!" Wil je geld overmaken naar een bepaalde rekening dan zeg je tegen de medewerker dat je geld wilt overmaken naar een bepaalde rekening en dan zorgt hij of zij dat er geld wordt overgemaakt naar een bepaalde rekening. Heel makkelijk dus. Maar je moet er wel voor naar de bank.
Van de week kwam de eerste rekening van 3BB, de internetprovider binnen. Geheel in het Thais, dus voor ons abacadabra. Maar onderaan zat gelukkig een leesbaar strookje met namen van banken erop én met "Tesco-Lotus". Dat is de plaatselijke supermarkt, en zoals je je electriciteitsrekening bij de 7-11, een andere supermarktketen, kunt betalen, kan je voor 3BB blijkbaar bij de Tesco terecht. Nou gaan wij niet voor ons plezier naar een supermarkt, dus ging Mieke er eens even goed voor zitten, om een paar minuten later al triomfantelijk uit te roepen: "gelukt".
De bank-apps blijken hier ver voor te lopen op die in Nederland. Je kunt er een barcode mee scannen. De factuur van 3BB bevat zo'n barcode en na het scannen stond de hele betaling keurig klaar en hoefde alleen nog bevestigd te worden. Zo kon een abacadabra-rekening dus toch betaald worden zonder dat we hulptroepen moesten inschakelen. Dat moet straks met de electriciteitsrekening vast ook wel gaan lukken.
Online-bankieren heeft hier wel meer snufjes die we in Nederland niet kennen. Zo wordt er bij elke inlog een smsje gestuurd. Ben je zelf niet degene die inlogt dan kan je dus meteen alarm slaan.
En heb je geen mobieltje of weet je niet hoe online bankieren werkt, dan staan de bankmedewerkers voor je klaar. Automatisering hoeft geen banen te kosten, zo bewijzen ze hier.
20 juli 2017
12 juli 2017
Bullshitbanen en dingen die hier anders gaan
Voor ons tijdelijke onderkomen loopt een smalle betonweg. Dan is er een landje met jonge bananenbomen en daarachter loopt een irrigatiekanaal met aan twee kanten een gravelweg. De onderlaag van die weg is aan de zachte kant, dus na een regenbui loop je het risico er in weg te zakken.
Als het donker is en regent rijdt er over de weg langs het kanaal steeds een brommer op en neer. Het duurde even voordat we dat voor ons onlogische verschijnsel konden duiden. Een gemiddeld regenbuitje hier zou in Nederland als een enorme hoosbui worden beschouwd, dus niet iets waar je voor je plezier in gaat rondrijden. De brommerrijder heeft een schijnwerper op zijn hoofd gemonteerd, en een netje aan een lange steel bij zich. Daarmee vangt hij de kikkertjes die vooral bij nattigheid in grote getale de weg oversteken. Die verkoopt hij vervolgens weer op de markt.
Het is maar één van de vele "beroepen" die we in Nederland niet kennen. In mijn blog over de Grote Beurt schreef ik al over de man bij de garage die wijst waar je kan parkeren en die je met veel gefluit en gebaar weer de weg op helpt. Zo'n functionaris heb je ook bij veel hotels, restaurants en officiele instellingen zoals banken. Bij banken heb je ook nog iemand die de deur voor je opent, je welkom heet, en een volgnummertje voor je uit de automaat haalt. En in veel winkels staat na de kassa, bij de uitgang, iemand die je bonnetje controleert en er een stempel op zet. Soms is er zelfs ook nog iemand die met je meeloopt om de boodschappen in de auto te zetten. De baas zelf zit intussen ergens in een hoek op een verhoging. Als je iets koopt loopt de verkoopster met je geld naar de baas en komt dan met het wisselgeld terug.
Ook wij hadden de neiging om er wat lacherig over te doen. Met dat soort banen kan je de werkloosheid wel laag houden. Maar ja, vraag je je af, zijn alle banen in Nederland dan zo nuttig? Nou, nee dus. Volgens de antropoloog David Graeber valt driekwart van de westerse banen onder de noemer bullshitjobs. Het gaat onder meer om banen in management, financiële dienstverlening, communicatie, marketing en administratie. De "kletsende klasse", noemt Peter de Waard het in zijn column in De Volkskrant.
De vraag is vervolgens wat nuttiger is: een communicatie-adviseur die leert hoe je iets wat nergens voor nodig is toch kunt verkopen, of iemand die de deur opendoet? Ik ga voor het laatste. Die deur moet immers sowieso open. Er is wel wat merkwaardigs aan de hand met de bullshitbanen. In Thailand zijn het de banen die heel weinig aanzien hebben en slecht betalen; in Nederland zijn het juist de banen die het meeste opleveren. Welke cultuur is nou eigenlijk het meest onbegrijpelijk?
Okee, nu ik het toch over verschillen heb: dit doen we hier, terwijl we dat in NL niet deden:
De vraag is vervolgens wat nuttiger is: een communicatie-adviseur die leert hoe je iets wat nergens voor nodig is toch kunt verkopen, of iemand die de deur opendoet? Ik ga voor het laatste. Die deur moet immers sowieso open. Er is wel wat merkwaardigs aan de hand met de bullshitbanen. In Thailand zijn het de banen die heel weinig aanzien hebben en slecht betalen; in Nederland zijn het juist de banen die het meeste opleveren. Welke cultuur is nou eigenlijk het meest onbegrijpelijk?
Okee, nu ik het toch over verschillen heb: dit doen we hier, terwijl we dat in NL niet deden:
- Wegwerpbakjes afwassen voordat je ze wegwerpt (anders zit je vuilnisbak vol ongedierte)
- Met vork en lepel eten, tenzij je noedelsoep eet; dat doe je met stokjes
- Met de (rechter)hand eten
- Het supermarktkarretje achterlaten waar je het hebt leeggemaakt. (Nee, dat is niet asociaal: er zijn speciale supermarktkarretjesterugbrengmedewerkers in dienst. Die hebben geen werk meer als iedereen het zelf gaat doen. Er zijn trouwens ook speciale supermarktkarretjesaangeefmedewerkers die een karretje voor je uit de rij trekken en alvast in de richting van de ingang van de winkel klaarzetten)
- Gebruikt wc-papier niet doorspoelen maar in de afvalbak doen
- Geen kraanwater drinken
- Achter iedere zin "krap"zeggen (ik)
- Achter iedere zin "ka" zeggen (Mieke)
- Links rijden
- Dubbel parkeren
- Driedubbel parkeren
- Linksaf door rood licht rijden (dat mag hier)
- Op een drukke kruising langzaam de neus van je auto tussen het kruisende verkeer drukken en dan vriendelijk lachend bedanken dat je er vrijwillig tussen bent gelaten
- Bij de benzinepomp in je auto blijven zitten
- Niet extra gaan haasten als je te laat dreigt te komen (want je bent er toch het eerste)
- 3x daags 10 seconden douchen
- Groente wassen in fleswater
- Het gewoon vinden dat de buurman mango's uit de boom komt plukken
Rij je hier weg na het parkeren
dan stuurt 't hotel Thaise meneren,
die elke keer weer
(zelfs zonder verkeer)
heel druk gaan staan gesticuleren.
Veel Thai hier verdienen hun duiten
door hard op hun fluiten te fluiten.
Zodra het maar kan
gaat zo'n Thaise man
zich stevig aan fluiten te buiten.
04 juli 2017
De Grote Beurt
Het is het moment waar iedere autobezitter altijd weer tegenaan hikt: de grote beurt. Een forse aanslag op je portemonnee, en de nooit te beantwoorden vraag of alles wat de garage heeft gerepareerd en vervangen wel echt gerepareerd of vervangen moest worden. De eerste 10.000 kilometer met onze auto zaten erop en aangezien we hem bij 30.000 km gekocht hadden, gaf de teller 40.000 aan en voor de Vigo betekent dat een grote beurt.
In Nederland betekende dat dat we de garage belden om een datum af te spreken. Dat kon dan meestal pas na een week of drie. Als ik de auto dan had afgeleverd en op de leenfiets waarvan de remmen en het licht het niet deden (jaja, dit was echt nog in Nederland) door regen en duisternis naar huis was gefietst, begon het angstige wachten. Tegen een uur of 3 ging dan de telefoon. "Hij is klaar hoor." "Was er nog wat bijzonders?" "Nee, alleen de achterbanden hadden wat weinig profiel, en de ruitenwisserbladen moesten vervangen worden, maar dat is eigenlijk altijd. En natuurlijk de remblokken. Maar verder alleen het standaardwerk." Dankzij het feit dat we zo'n voordelig Matizje reden hoefden we dan slechts € 500 af te rekenen.
Nu moesten we dus uitvinden hoe dat hier in Thailand werkt. Er zit gelukkig een Toyota-dealer langs de highway naar Lampang, net buiten ons dorp. Bellen voor een afspraak leek ons niet zo'n goed idee, want voor gesprekken hebben we echt nog wel handen en voeten nodig. Dus reden we er op weg naar huis even langs om een datum te prikken. Bij de ingang van het terrein van de garage zit een man die ons welkom wait en ons met brede armgebaren naar een van de parkeervakken leidt. Een andere medewerker komt uit het pand en doet mijn deur open. Met het onderhoudsboekje en het kilometerkaartje dat aan het stuur hangt maak ik duidelijk dat we aan een beurt toe zijn.
De man zegt dat we even moeten wachten, gaat naar binnen, en komt weer terug met allerlei meetapparatuur waarmee hij van alles controleert. We vragen ons af of hij echt wel begrijpt wat we willen en of er ook iets aan de motor gedaan gaat worden. Als we worden uitgenodigd om naar binnen te gaan, concluderen we dat er inderdaad geen sprake lijkt van een onderhoudsbeurt. De, overigens reuze-aardige, man plakt intussen nog een paar stickers op mijn stoel en komt dan achter ons aan.
Binnen worden onze gegevens opgenomen. Ik probeer duidelijk te maken dat ik voor we vertrekken op zijn minst toch ook even de bandenspanning wil hebben gecontroleerd. Onze auto is inmiddels door een andere medewerker weggereden. Waarheen weten we niet.
Dan begint er een printer te ratelen. De reuze-aardige man scheurt de output los en legt deze voor ons neer. Overzichtelijk staat er een aantal regels onder elkaar, met een aantal bedragen erachter. Helaas in Thais, dus we begrijpen wel de bedragen, maar niet de regels. Gelukkig spreekt de reuze-aardige man een beetje Engels, en zo beginnen we langzaamaan te begrijpen dat er wel degelijk een complete grote beurt gegeven wordt, niet over drie weken, maar nu meteen. Het printje bevat alle werkzaamheden die verricht gaan worden, met de bijbehorende prijs. Als we daarmee akkoord zijn tekenen we de offerte en hoeven we niet angstig te wachten hoe groot de aanslag zal gaan worden.
We willen wel graag naar huis, want het gaat een uur of 2 duren. Als we geweten hadden dat we meteen aan de (grote) beurt waren, hadden we de buurman wel gevraagd om even mee te rijden. We vragen de reuze-aardige man of het mogelijk is om ons thuis te brengen en dat kan. Of we maar even plaats willen nemen in de lounge. Dat willen we en ook nu slaat na een tijdje de twijfel toe. Heeft ie ons wel begrepen?
We bedenken dat we dan maar even naar de dakbedekkingenwinkel verderop zullen lopen, maar dat gaat mooi niet door. De reuze-aardige man geeft ons te kennen dat we moeten wachten. Een paar minuten later sprint hij naar buiten en komt voorrijden met een auto. We worden keurig thuisgebracht. Onderweg vraagt hij waar we vandaan komen, of we een huis gekocht hebben en, nadat we verteld hebben dat we een huis huren, hoeveel huur we dan betalen. Zo'n vraag zouden we in Nederland niet durven stellen, maar hier wordt dat gewoon gevraagd. We hebben er niet zo'n moeite mee. Eigenlijk vinden we het heel ontwapenend dat iets wat iedereen (ook in Nederland) zich afvraagt hier gewoon ook hardop gevraagd wordt. Hij mag het weten.
Drie uur later gaat de telefoon en meldt de reuze-aardige man dat onze auto klaar is en dat hij ons komt ophalen. Ik betaal de afgespoken prijs, die ongeveer een kwart bedraagt van wat we aan de Matiz kwijt waren, en loop naar de auto die ook nog eens spic en span is omdat hij een wasbeurt gekregen heeft. Dan zie ik waar de stickers voor bedoeld waren: de reuze-aardige man heeft er mee gemarkeerd op welke positie de stoel stond en in welke stand de rugleuning. Hij schuift de stoel weer in "mijn" stand. Ik stap in, de waiende man bij de oprit gebaart me te stoppen bij het hek. Hij tuurt de vrijwel lege highway af, wenkt dan dat ik deze op kan rijden, maakt een draaibeweging om aan te geven dat ik moet sturen omdat ik anders dwars over de weg kom te staan. Dan geef ik gas, op weg naar huis. Wat een heerlijke service kennen ze toch in dit land.
In Nederland betekende dat dat we de garage belden om een datum af te spreken. Dat kon dan meestal pas na een week of drie. Als ik de auto dan had afgeleverd en op de leenfiets waarvan de remmen en het licht het niet deden (jaja, dit was echt nog in Nederland) door regen en duisternis naar huis was gefietst, begon het angstige wachten. Tegen een uur of 3 ging dan de telefoon. "Hij is klaar hoor." "Was er nog wat bijzonders?" "Nee, alleen de achterbanden hadden wat weinig profiel, en de ruitenwisserbladen moesten vervangen worden, maar dat is eigenlijk altijd. En natuurlijk de remblokken. Maar verder alleen het standaardwerk." Dankzij het feit dat we zo'n voordelig Matizje reden hoefden we dan slechts € 500 af te rekenen.
Nu moesten we dus uitvinden hoe dat hier in Thailand werkt. Er zit gelukkig een Toyota-dealer langs de highway naar Lampang, net buiten ons dorp. Bellen voor een afspraak leek ons niet zo'n goed idee, want voor gesprekken hebben we echt nog wel handen en voeten nodig. Dus reden we er op weg naar huis even langs om een datum te prikken. Bij de ingang van het terrein van de garage zit een man die ons welkom wait en ons met brede armgebaren naar een van de parkeervakken leidt. Een andere medewerker komt uit het pand en doet mijn deur open. Met het onderhoudsboekje en het kilometerkaartje dat aan het stuur hangt maak ik duidelijk dat we aan een beurt toe zijn.
De man zegt dat we even moeten wachten, gaat naar binnen, en komt weer terug met allerlei meetapparatuur waarmee hij van alles controleert. We vragen ons af of hij echt wel begrijpt wat we willen en of er ook iets aan de motor gedaan gaat worden. Als we worden uitgenodigd om naar binnen te gaan, concluderen we dat er inderdaad geen sprake lijkt van een onderhoudsbeurt. De, overigens reuze-aardige, man plakt intussen nog een paar stickers op mijn stoel en komt dan achter ons aan.
Binnen worden onze gegevens opgenomen. Ik probeer duidelijk te maken dat ik voor we vertrekken op zijn minst toch ook even de bandenspanning wil hebben gecontroleerd. Onze auto is inmiddels door een andere medewerker weggereden. Waarheen weten we niet.
Dan begint er een printer te ratelen. De reuze-aardige man scheurt de output los en legt deze voor ons neer. Overzichtelijk staat er een aantal regels onder elkaar, met een aantal bedragen erachter. Helaas in Thais, dus we begrijpen wel de bedragen, maar niet de regels. Gelukkig spreekt de reuze-aardige man een beetje Engels, en zo beginnen we langzaamaan te begrijpen dat er wel degelijk een complete grote beurt gegeven wordt, niet over drie weken, maar nu meteen. Het printje bevat alle werkzaamheden die verricht gaan worden, met de bijbehorende prijs. Als we daarmee akkoord zijn tekenen we de offerte en hoeven we niet angstig te wachten hoe groot de aanslag zal gaan worden.
We willen wel graag naar huis, want het gaat een uur of 2 duren. Als we geweten hadden dat we meteen aan de (grote) beurt waren, hadden we de buurman wel gevraagd om even mee te rijden. We vragen de reuze-aardige man of het mogelijk is om ons thuis te brengen en dat kan. Of we maar even plaats willen nemen in de lounge. Dat willen we en ook nu slaat na een tijdje de twijfel toe. Heeft ie ons wel begrepen?
We bedenken dat we dan maar even naar de dakbedekkingenwinkel verderop zullen lopen, maar dat gaat mooi niet door. De reuze-aardige man geeft ons te kennen dat we moeten wachten. Een paar minuten later sprint hij naar buiten en komt voorrijden met een auto. We worden keurig thuisgebracht. Onderweg vraagt hij waar we vandaan komen, of we een huis gekocht hebben en, nadat we verteld hebben dat we een huis huren, hoeveel huur we dan betalen. Zo'n vraag zouden we in Nederland niet durven stellen, maar hier wordt dat gewoon gevraagd. We hebben er niet zo'n moeite mee. Eigenlijk vinden we het heel ontwapenend dat iets wat iedereen (ook in Nederland) zich afvraagt hier gewoon ook hardop gevraagd wordt. Hij mag het weten.
Drie uur later gaat de telefoon en meldt de reuze-aardige man dat onze auto klaar is en dat hij ons komt ophalen. Ik betaal de afgespoken prijs, die ongeveer een kwart bedraagt van wat we aan de Matiz kwijt waren, en loop naar de auto die ook nog eens spic en span is omdat hij een wasbeurt gekregen heeft. Dan zie ik waar de stickers voor bedoeld waren: de reuze-aardige man heeft er mee gemarkeerd op welke positie de stoel stond en in welke stand de rugleuning. Hij schuift de stoel weer in "mijn" stand. Ik stap in, de waiende man bij de oprit gebaart me te stoppen bij het hek. Hij tuurt de vrijwel lege highway af, wenkt dan dat ik deze op kan rijden, maakt een draaibeweging om aan te geven dat ik moet sturen omdat ik anders dwars over de weg kom te staan. Dan geef ik gas, op weg naar huis. Wat een heerlijke service kennen ze toch in dit land.
Het verlies van de ananasboeren is winst voor de Nederlandse supermarkt
Je hebt het allemaal wel eens dat je je wat ongemakkelijk voelt in bepaalde situaties. Wij hebben dat momenteel (een beetje) bij het kopen van ananas. Hoe kun je je daar nou ongemakkelijk bij voelen, vraag je je nu waarschijnlijk af. Dat zal ik uitleggen.
Het is in ieder geval niet het ongemak in Nederland, waar je 3 euro neertelt en dan moet afwachten of je wel een rijp en zoet exemplaar hebt. Rijp en zoet zijn ze hier vrijwel altijd wel. Nee, het ongemak zit hem in de prijs, en wel in het feit dat die zo belachelijk laag is. Schreef ik vorige week nog bijna juichend dat ze nog geen 20 baht kostten, nu staan verkopers al met hele pick-ups vol langs de weg om ze te proberen voor 5 baht te verkopen. 5 baht, dat is iets meer dan 13 cent.
Dat is dus hartstikke mooi, zou je zeggen, maar als je de achtergrond kent wordt het ongemakkelijk. Er zijn gewoon te veel ananassen op de markt. Deels doordat het dit jaar optimaal ananassenweer was, deels omdat er meer mensen ananas zijn gaan kweken omdat de afgelopen jaren de prijs juist lekker hoog was. De markt doet zijn werk, maar zoals altijd heeft de markt geen boodschap aan individueel leed dat daardoor wordt veroorzaakt. De verkopers zien zich genoodzaakt om steeds goedkoper aan te bieden om ten minste nog iets te verkopen. Sommige telers nemen al niet meer die moeite en laten de ananassen wegrotten op hun land.
Dus zien we als we van Lampang naar huis rijden tijdens de rit van een kwartiertje zo'n 20 pickupjes met hoog opgetaste voorraad ananassen. We kunnen ons er wel ongemakkelijk bij voelen, maar als we daarom doorrijden schiet er ook niemand wat mee op. Dus kopen we er bij een van de pickupjes 2 en betalen 20 baht. En achteraf denk ik dat ik er eigenlijk wel 20 baht per stuk voor had moeten betalen. Dat was nog steeds een schijntje geweest. Het ongemakkelijke gevoel blijft.
Het verhaal van de ananassen voelt overigens extra wrang nadat ik pilletjes ben gaan halen bij de apotheek. Ik moest 60 baht afrekenen, zo'n € 1,60. De bijsluiter was helaas helemaal in het Thais. Ik heb het medicijn opgezocht op internet om te kijken of er een Engelse bijsluiter te vinden was, en dat bleek het geval. Een webshop die de pillen aanbiedt voor de Europese markt had de bijsluiter online staan. Prijs voor die pillen: € 9,90. Er wordt veel gemopperd over de kosten van de gezondheidszorg. Duidelijk is dat het prima Nederlandse verzekeringsstelsel als bij-effect heeft dat de prijzen voor medicijnen (te) hoog zijn. De consumenten hebben geen idee wat ze kosten en geen belang bij het zoeken naar goedkopere oplossingen, althans, geen direct zichtbaar belang. En wrang is dat het prijsverschil tussen de pillen hier en in NL niet ten goede komt aan de mensen die het werk doen, maar aan de slimmeriken die een webwinkeltje starten. Ik realiseer me dat het met de ananassen niet anders is. De lage inkoopsprijs is een extra voordeeltje voor de Nederlandse supermarkten. Het verlies van de boeren hier is de winst van Albert Heijn.
Het is in ieder geval niet het ongemak in Nederland, waar je 3 euro neertelt en dan moet afwachten of je wel een rijp en zoet exemplaar hebt. Rijp en zoet zijn ze hier vrijwel altijd wel. Nee, het ongemak zit hem in de prijs, en wel in het feit dat die zo belachelijk laag is. Schreef ik vorige week nog bijna juichend dat ze nog geen 20 baht kostten, nu staan verkopers al met hele pick-ups vol langs de weg om ze te proberen voor 5 baht te verkopen. 5 baht, dat is iets meer dan 13 cent.
Dat is dus hartstikke mooi, zou je zeggen, maar als je de achtergrond kent wordt het ongemakkelijk. Er zijn gewoon te veel ananassen op de markt. Deels doordat het dit jaar optimaal ananassenweer was, deels omdat er meer mensen ananas zijn gaan kweken omdat de afgelopen jaren de prijs juist lekker hoog was. De markt doet zijn werk, maar zoals altijd heeft de markt geen boodschap aan individueel leed dat daardoor wordt veroorzaakt. De verkopers zien zich genoodzaakt om steeds goedkoper aan te bieden om ten minste nog iets te verkopen. Sommige telers nemen al niet meer die moeite en laten de ananassen wegrotten op hun land.
Dus zien we als we van Lampang naar huis rijden tijdens de rit van een kwartiertje zo'n 20 pickupjes met hoog opgetaste voorraad ananassen. We kunnen ons er wel ongemakkelijk bij voelen, maar als we daarom doorrijden schiet er ook niemand wat mee op. Dus kopen we er bij een van de pickupjes 2 en betalen 20 baht. En achteraf denk ik dat ik er eigenlijk wel 20 baht per stuk voor had moeten betalen. Dat was nog steeds een schijntje geweest. Het ongemakkelijke gevoel blijft.
Het verhaal van de ananassen voelt overigens extra wrang nadat ik pilletjes ben gaan halen bij de apotheek. Ik moest 60 baht afrekenen, zo'n € 1,60. De bijsluiter was helaas helemaal in het Thais. Ik heb het medicijn opgezocht op internet om te kijken of er een Engelse bijsluiter te vinden was, en dat bleek het geval. Een webshop die de pillen aanbiedt voor de Europese markt had de bijsluiter online staan. Prijs voor die pillen: € 9,90. Er wordt veel gemopperd over de kosten van de gezondheidszorg. Duidelijk is dat het prima Nederlandse verzekeringsstelsel als bij-effect heeft dat de prijzen voor medicijnen (te) hoog zijn. De consumenten hebben geen idee wat ze kosten en geen belang bij het zoeken naar goedkopere oplossingen, althans, geen direct zichtbaar belang. En wrang is dat het prijsverschil tussen de pillen hier en in NL niet ten goede komt aan de mensen die het werk doen, maar aan de slimmeriken die een webwinkeltje starten. Ik realiseer me dat het met de ananassen niet anders is. De lage inkoopsprijs is een extra voordeeltje voor de Nederlandse supermarkten. Het verlies van de boeren hier is de winst van Albert Heijn.
25 juni 2017
Ananasoverschot
Over Thailandgangers gaat wel het verhaal dat ze liefhebbers zijn van vruchten, en dan met name de verboden vruchten. Hoewel daarover hele sappige verhalen te schrijven zijn, houd ik me bij dit blog bij non-fiction. De vruchten waarvan we hier genieten vallen niet in de categorie "verboden' maar zijn niettemin uiterst sappig. Sommige zijn al eerder voorbijgekomen. Ook voor mijn eigen overzicht van wat ook al weer wat was, zet ik ze maar eens bij elkaar.
In Chiang Dao werden we door de pluksters in de bergen rond ons huisje regelmatig getracteerd op bananen en papaja. Die zijn, evenals de mango's genoegzaam bekend in Nederland, dus daar hoef ik verder niet te veel over te schrijven. Wel leuk om te weten is dat je hier een soort minibanaantjes hebt (finger-bananas, kleiner nog dan die op de foto), die nog net wat smaakvoller zijn.
Hier in Nang Lae groeien de mango's in de tuin en komen we erachter dat je, net als bij papaja's, zoete en zuurdere varianten hebt. Hier groeit vooral de laatste. Als je die in je ontbijt doet valt het wat tegen, maar in je warme maaltijd passen ze prima. Ook de (water)meloenen zijn natuurlijk al bekend. Wat ze, net als alle fruit, hier anders maakt zijn de lage prijs en het feit dat je er zeker van kunt zijn dat je een rijpe vrucht koopt. Dat was bij de Plus in Vierlingsbeek nog wel eens anders.
Op nu, naar de (voor ons) nieuwe smaken.
Tja, en dan naar deze wat peervormige vruchten. We kregen ze van een vrouw aan de overkant van het kanaal, toen we gingen kijken of we haar huis misschien wilden huren. Dat huren is niet doorgegaan, en de naam van de vruchten ben ik vergeten. Wel dat ze een beetje droog smaakten; niet dat goddelijke sappige wat veel vruchten hier hebben.
Ramboetan is familie van de lychee. De vrucht is ook bekend als harige lychee en ik schreef er al eerder in een blog over, dus ik kan het hier kort houden.
Het is een beetje een onooglijk vruchtje, de long kong. De schil is hard, vergelijkbaar met de lychee, alleen wat minder ruw. Bij het pellen komt er een kleverig stofje vrij, vergelijkbaar met het spul dat onze schorseneren de bijnaam keukenmeidenverdriet heeft opgeleverd. Het is gelukkig wel iets makkelijker van je handen te wassen dan het schorsenerenspul. De vrucht die tevoorschijn komt bestaat uit partjes, als een mandarijn, en is lekker friszuur van smaak.
Niet normaal meer, zo lekker. Een gigantische vrucht. Hij groeit hier ook in de tuin. Een mengsmaak van ananas, kokos, mango en nog meer lekkers. Op de foto hieronder krijg je een indruk van de grootte; ik heb er een appel bijgelegd om te kunnen vergelijken.
Santol is een vrucht ter grootte van een flinke sinaasappel, met een leerachtige schil. Je opent hem door hem door het midden een stuk open te snijden en dan de helften van elkaar af te draaien. Er komt dan een merkwaardig, niet heel aantrekkelijk uitziend landschap tevoorschijn. De witte, naar boven uitstekende substantie (de zaadmantels) en de binnenste schil zijn eetbaar en smaken heerlijk fris zuur. Jammer genoeg zitten de zaadmantels flink stevig aan de pitten vast, zoals bij een net-niet-rijpe pruim. Daardoor kan je niet alles opeten. Met de pitten is het trouwens oppassen, want er zitten messcherpe punten aan. Doorslikken is gevaarlijk.
En dan natuurlijk nog even iets over de titel van dit verhaal. Een week of wat geleden betaalden we, afhankelijk van het formaat, 35 tot 60 baht voor een ananas. Dat is ongeveer 0,90 tot 1,50 euro. Voor die hoogste prijs had je dan wel een flinke knoepert, en net als met het andere fruit, een waar het sap uitspoot als je er een mes in zette. De afgelopen weken daalden de prijzen naar zo'n 25 tot 40 baht en van de week stonden ze op een markt te koop voor 20 baht. Dacht ik. Ik pakte een grote sappige en overhandigde mijn briefje van yie sieb. Dat leidde tot verwarring. "Saam" zei de verkoopster. Dat betekent drie. Wou ze nou saam sieb hebben terwijl er yie sieb op het bordje staat? Ik wees op het bordje en zei nog maar eens "yie sieb". Nu knikte ze begrijpend en pakte er nog eens twee ananassen bij. Ze bleken saam voor yie sieb baht te zijn. Ik zag nu ook op een ander bordje "sieb" staan. Eentje voor sieb, drie voor yie sieb dus. Nog geen 7 baht per ananas, ofwel nog geen 20 cent. De vroege regens schijnen een overdadige ananasoogst tot gevolg te hebben en het ananasoverschot doet de prijzen kelderen. Ook hier op de markt werkt dat zo.
In Chiang Dao werden we door de pluksters in de bergen rond ons huisje regelmatig getracteerd op bananen en papaja. Die zijn, evenals de mango's genoegzaam bekend in Nederland, dus daar hoef ik verder niet te veel over te schrijven. Wel leuk om te weten is dat je hier een soort minibanaantjes hebt (finger-bananas, kleiner nog dan die op de foto), die nog net wat smaakvoller zijn.
Hier in Nang Lae groeien de mango's in de tuin en komen we erachter dat je, net als bij papaja's, zoete en zuurdere varianten hebt. Hier groeit vooral de laatste. Als je die in je ontbijt doet valt het wat tegen, maar in je warme maaltijd passen ze prima. Ook de (water)meloenen zijn natuurlijk al bekend. Wat ze, net als alle fruit, hier anders maakt zijn de lage prijs en het feit dat je er zeker van kunt zijn dat je een rijpe vrucht koopt. Dat was bij de Plus in Vierlingsbeek nog wel eens anders.
Op nu, naar de (voor ons) nieuwe smaken.
 |
| Salak
Op de markt in Chiang Dao kochten we de voor ons onbekende salak, of slangenvrucht. Zo genoemd omdat de schil wat doet denken aan een slangenhuid. Ziet er gepeld niet heel aanlokkelijk uit, met wat donkere vlekken op het vruchtvlees, maar smaakt lekker, een beetje als licht gefermeteerde ananas.
 |
Tja, en dan naar deze wat peervormige vruchten. We kregen ze van een vrouw aan de overkant van het kanaal, toen we gingen kijken of we haar huis misschien wilden huren. Dat huren is niet doorgegaan, en de naam van de vruchten ben ik vergeten. Wel dat ze een beetje droog smaakten; niet dat goddelijke sappige wat veel vruchten hier hebben.
 |
| Mangosteen
De mangosteen is juist wel ontzettend sappig. Er zit een flink dikke schil omheen die je opent door er gewoon met je hand hard op te drukken. Dan scheurt ie open en kun je de vrucht eruit halen. Het is een bolletje dat uit partjes bestaat, net als een mandarijn. De pit is relatief groot, het vruchtvlees moet je er een beetje afsoebelen, maar dat is de moeite meer dan waard.
 |
 |
| Opengedrukte mangosteen en een bosje lychees
Door naar de lychee. Die hoeft eigenlijk geen introductie voor wie wel eens de chinees bezoekt. Meestal alleen in blik, maar soms ook in Nederland wel in de schil verkrijgbaar. De keren dat ik ze vers kocht in NL viel de smaak flink tegen. Gewoon niet goed gerijpt. Hier druipt het sap van je vingers als je de schil eraf pelt. Heerlijk.
|
 |
| Ramboetan |
 |
| Long kong |
 |
| Jackfruit |
 |
| Santol |
En dan natuurlijk nog even iets over de titel van dit verhaal. Een week of wat geleden betaalden we, afhankelijk van het formaat, 35 tot 60 baht voor een ananas. Dat is ongeveer 0,90 tot 1,50 euro. Voor die hoogste prijs had je dan wel een flinke knoepert, en net als met het andere fruit, een waar het sap uitspoot als je er een mes in zette. De afgelopen weken daalden de prijzen naar zo'n 25 tot 40 baht en van de week stonden ze op een markt te koop voor 20 baht. Dacht ik. Ik pakte een grote sappige en overhandigde mijn briefje van yie sieb. Dat leidde tot verwarring. "Saam" zei de verkoopster. Dat betekent drie. Wou ze nou saam sieb hebben terwijl er yie sieb op het bordje staat? Ik wees op het bordje en zei nog maar eens "yie sieb". Nu knikte ze begrijpend en pakte er nog eens twee ananassen bij. Ze bleken saam voor yie sieb baht te zijn. Ik zag nu ook op een ander bordje "sieb" staan. Eentje voor sieb, drie voor yie sieb dus. Nog geen 7 baht per ananas, ofwel nog geen 20 cent. De vroege regens schijnen een overdadige ananasoogst tot gevolg te hebben en het ananasoverschot doet de prijzen kelderen. Ook hier op de markt werkt dat zo.
Intussen hebben we mooi uitzicht op de lamyai-boom. Barstensvol zit ie. Nog een goede maand, dan horen jullie hoe die smaakt.
 |
| Lamyai |
20 juni 2017
Effe een printertje kopen
Printers... die krengen blijken hier veel duurder te zijn dan in Nederland. En een printje laten maken bij de copyshop kost bijna niks. We hadden daarom nog geen printer aangeschaft, maar toen we van de copyshop een usb-stick terugkregen met een virus erop, vonden we het toch tijd worden voor een eigen printer. Bovendien kunnen we dan makkelijker zo nu en dan eens een foto voor iemand printen. We maken veel foto's, ook van mensen uit de buurt, en een printje daarvan als dank wordt zeer op prijs gesteld.
Op naar de Makro dus, maar de printer die we graag wilden was er duurder dan bij de Big C. Dan toch maar naar de Big C, maar je raadt het al: de betreffende printer was uitverkocht. Terug naar de Makro was echt een brug te ver, dus we besloten de plaatselijke middenstand te stimuleren en bij de winkel in computers en witgoed (dat in Thailand meestal rozegoed, blauwgoed, groengoed en oranjegoed is) waar we ook onze koelkast (grijsgoed) gekocht hadden binnen te stappen.
Zoals in veel Thaise winkels liep er ongeveer 5x zoveel personeel rond als er klanten waren. "Onze" printer stond niet tussen de uitgestalde printers. "Are these the only printers?" "Yes." Teleurgesteld liepen we weer naar de uitgang, maar onderweg zagen we tot onze verrassing nog een afdeling met printers. Na het nodige wikken en wegen, en online specificaties opzoeken, was de keuze gemaakt. We wezen de printer aan die het moest gaan worden en keken nog even in de winkel rond terwijl het personeel de aankoop gereed kon maken om mee te nemen.
Het duurde een kwartiertje totdat de verkoper zich meldde met het verzoek om even mee te lopen. Hij wees de printer aan en vroeg of dat degene was die we wilden hebben. Ja, dat wilden we wel, en graag met een extra setje inkt. Na weer een kwartiertje kwam de verkoper met allerlei papieren bij de servicebalie, waar al die tijd drie medewerksters zaten te wachten op klanten. Ik moest een ID-bewijs laten zien, waarna er van alles in de computer werd ingevoerd en ik een minuut of 10 later kon betalen.
Vervolgens was het weer een tijdje wachten, tot ik verwezen werd naar een andere hoek van de winkel. Daar stond onze printer, gekoppeld aan een computer, en er zat een medewerker te muisklikken en schermstaren. Er gebeurde duidelijk wat, al had ik geen idee wat dat dan precies was. De verkoper stond erbij te kijken. Hij leunde even over de balie om op het scherm te kijken. "Five minutes" zei hij. Ik had nog altijd geen idee waar ik op stond te wachten en leunde ook maar eens even over de balie om op het scherm te kijken. Hoewel ik de Thaise tekst niet kon lezen snapte ik ineens waar ze mee bezig waren: het blauwe balkje dat de voortgang van een bewerking laat zien is namelijk universeel. De technicus was de driver aan het installeren op zijn computer, maar die computer nam daar rustig de tijd voor.
Uiteindelijk was de driver geïnstalleerd en werd duidelijk waar alle gedoe nu voor nodig was: er werd een proefprintje gemaakt om me te laten zien dat de printer naar behoren werkte.
Nu was de printer klaar om te worden ingepakt. Met twee man werden de vier piepschuimen beschermstukken op de hoeken geplaatst. Dat kan echter maar op één manier, dus er werd druk gepuzzeld. Naast ikzelf waren er nog drie medewerkers als publiek bij deze fanatieke strijd aanwezig. Uiteindelijk zat alles in de doos, alleen bleef er één stukje karton over waar toch echt iets ingezeten moest hebben. De gebruiksaanwijzing werd dus weer uit de doos gevist. De hoekstukken bleven daarbij gelukkig op hun plaats.
Beschroomd kwam de verkoper melden dat het hulpstuk om cd's te printen er niet bij zat. Misschien had ik nu om een forse korting moeten vragen, maar we hebben geen cd-speler in de computer, dus we verwachten niet ooit cd's te moeten printen. Dus ik zei "mai pen rai", de gebruiksaanwijzing ging weer in de doos, en ik wilde hem aanpakken, maar dat ging natuurlijk niet. Er moest plakband tevoorschijn getoverd worden en de boel werd netjes dichtgeplakt.
Toen kwam de printertester achter zijn balie tevoorschijn met in zijn hand het lege stuk karton waar het ontbrekende cd-printhulpstuk in had horen te zitten. Verwarring alom, want het hulpstuk was er weliswaar niet meer, maar het karton maakte natuurlijk toch deel uit van mijn aankoop. Er kwam al een schaar tevoorschijn, maar gelukkig kon ik duidelijk maken dat ik het niet erg vond om zonder het kartonnetje te vertrekken.
Wederom deed ik een poging om de doos op te pakken, maar wederom werd me dat belet. De verkoper tilde de doos op en liep naar de uitgang. Twee anderen hielden de deur open, ik wees welke auto de onze was, de verkoper zette de doos netjes op de achterbank, waide en kapunkrapte en zo vertrokken we anderhalf uur na binnenkomst met onze printer. Zonder cd-printhulpstuk, maar wél getest. Oja, en zonder het gevraagde extra setje inkt.
Tijdens het wachten voel je de ongeduld-stress regelmatig opborrelen. Als Nederlanders zijn we immers niet meer gewend om te moeten wachten in een winkel. Maar dan herinner je jezelf eraan dat je jezelf had beloofd om je bij elke (in onze ogen) onlogica onvoorwaardelijk neer te leggen. En uiteindelijk besef je dat er een verkoper, een tester, een hulp-inpakker en een servicedeskmevrouw bezig zijn om jouw aankoop in orde te maken. Én dat je helemaal geen haast hebt. In Nederland is de service voor de klant afgeschaft; hier is het misschien wat te veel van het goede. Ik weet wel waar mijn voorkeur naar uit gaat.
Op naar de Makro dus, maar de printer die we graag wilden was er duurder dan bij de Big C. Dan toch maar naar de Big C, maar je raadt het al: de betreffende printer was uitverkocht. Terug naar de Makro was echt een brug te ver, dus we besloten de plaatselijke middenstand te stimuleren en bij de winkel in computers en witgoed (dat in Thailand meestal rozegoed, blauwgoed, groengoed en oranjegoed is) waar we ook onze koelkast (grijsgoed) gekocht hadden binnen te stappen.
Zoals in veel Thaise winkels liep er ongeveer 5x zoveel personeel rond als er klanten waren. "Onze" printer stond niet tussen de uitgestalde printers. "Are these the only printers?" "Yes." Teleurgesteld liepen we weer naar de uitgang, maar onderweg zagen we tot onze verrassing nog een afdeling met printers. Na het nodige wikken en wegen, en online specificaties opzoeken, was de keuze gemaakt. We wezen de printer aan die het moest gaan worden en keken nog even in de winkel rond terwijl het personeel de aankoop gereed kon maken om mee te nemen.
Het duurde een kwartiertje totdat de verkoper zich meldde met het verzoek om even mee te lopen. Hij wees de printer aan en vroeg of dat degene was die we wilden hebben. Ja, dat wilden we wel, en graag met een extra setje inkt. Na weer een kwartiertje kwam de verkoper met allerlei papieren bij de servicebalie, waar al die tijd drie medewerksters zaten te wachten op klanten. Ik moest een ID-bewijs laten zien, waarna er van alles in de computer werd ingevoerd en ik een minuut of 10 later kon betalen.
Vervolgens was het weer een tijdje wachten, tot ik verwezen werd naar een andere hoek van de winkel. Daar stond onze printer, gekoppeld aan een computer, en er zat een medewerker te muisklikken en schermstaren. Er gebeurde duidelijk wat, al had ik geen idee wat dat dan precies was. De verkoper stond erbij te kijken. Hij leunde even over de balie om op het scherm te kijken. "Five minutes" zei hij. Ik had nog altijd geen idee waar ik op stond te wachten en leunde ook maar eens even over de balie om op het scherm te kijken. Hoewel ik de Thaise tekst niet kon lezen snapte ik ineens waar ze mee bezig waren: het blauwe balkje dat de voortgang van een bewerking laat zien is namelijk universeel. De technicus was de driver aan het installeren op zijn computer, maar die computer nam daar rustig de tijd voor.
Uiteindelijk was de driver geïnstalleerd en werd duidelijk waar alle gedoe nu voor nodig was: er werd een proefprintje gemaakt om me te laten zien dat de printer naar behoren werkte.
Nu was de printer klaar om te worden ingepakt. Met twee man werden de vier piepschuimen beschermstukken op de hoeken geplaatst. Dat kan echter maar op één manier, dus er werd druk gepuzzeld. Naast ikzelf waren er nog drie medewerkers als publiek bij deze fanatieke strijd aanwezig. Uiteindelijk zat alles in de doos, alleen bleef er één stukje karton over waar toch echt iets ingezeten moest hebben. De gebruiksaanwijzing werd dus weer uit de doos gevist. De hoekstukken bleven daarbij gelukkig op hun plaats.
Beschroomd kwam de verkoper melden dat het hulpstuk om cd's te printen er niet bij zat. Misschien had ik nu om een forse korting moeten vragen, maar we hebben geen cd-speler in de computer, dus we verwachten niet ooit cd's te moeten printen. Dus ik zei "mai pen rai", de gebruiksaanwijzing ging weer in de doos, en ik wilde hem aanpakken, maar dat ging natuurlijk niet. Er moest plakband tevoorschijn getoverd worden en de boel werd netjes dichtgeplakt.
Toen kwam de printertester achter zijn balie tevoorschijn met in zijn hand het lege stuk karton waar het ontbrekende cd-printhulpstuk in had horen te zitten. Verwarring alom, want het hulpstuk was er weliswaar niet meer, maar het karton maakte natuurlijk toch deel uit van mijn aankoop. Er kwam al een schaar tevoorschijn, maar gelukkig kon ik duidelijk maken dat ik het niet erg vond om zonder het kartonnetje te vertrekken.
Wederom deed ik een poging om de doos op te pakken, maar wederom werd me dat belet. De verkoper tilde de doos op en liep naar de uitgang. Twee anderen hielden de deur open, ik wees welke auto de onze was, de verkoper zette de doos netjes op de achterbank, waide en kapunkrapte en zo vertrokken we anderhalf uur na binnenkomst met onze printer. Zonder cd-printhulpstuk, maar wél getest. Oja, en zonder het gevraagde extra setje inkt.
Tijdens het wachten voel je de ongeduld-stress regelmatig opborrelen. Als Nederlanders zijn we immers niet meer gewend om te moeten wachten in een winkel. Maar dan herinner je jezelf eraan dat je jezelf had beloofd om je bij elke (in onze ogen) onlogica onvoorwaardelijk neer te leggen. En uiteindelijk besef je dat er een verkoper, een tester, een hulp-inpakker en een servicedeskmevrouw bezig zijn om jouw aankoop in orde te maken. Én dat je helemaal geen haast hebt. In Nederland is de service voor de klant afgeschaft; hier is het misschien wat te veel van het goede. Ik weet wel waar mijn voorkeur naar uit gaat.
13 juni 2017
Rozengeur en maneschijn
Sinds kort verschijnt er af en toe een van onze blogs op Thailandblog. Thailandblog is eigenlijk meer een forum, waar mensen die iets met Thailand hebben informatie uitwisselen, vragen stellen, antwoorden geven en het leven in Thailand becommentariëren. We hebben er een soort haat-liefdeverhouding mee. Er zitten namelijk nogal wat mensen die het niet na kunnen laten om te klagen over en te mopperen op van alles en nog wat. Ook zitten er de nodige adviseurs die vooral vinden dat je niet moet doen wat je van plan bent, en heel veel "ervaringsdeskundigen" die bij iedere vraag of blogje laten weten dat we nu weliswaar nog heel enthousiast zijn, maar dat dat nog wel eens anders gaat worden. Daartussen is er ook een grote groep bezoekers die zinnige antwoorden op je vragen geeft. Dat we goed geïnformeerd aan onze visumaanvraag en uiteindelijk aan onze verhuizing konden beginnen hebben we dan ook mede aan Thailandblog te danken. Al die informatie is ook elders te vinden, maar hier staat het allemaal lekker bij elkaar.
De beheerder van Thailandblog vroeg ons of hij blogs van ons mocht overnemen, en dat vonden we goed, als we tenminste vooraf even een berichtje krijgen zodat we per blog kunnen checken of er geen al te persoonlijke zaken in staan. Als lezers van onze blog hebben jullie tot nu toe vooral allerlei positieve verhalen te zien gekregen. Na mijn inleiding hierboven zal het niemand verbazen dat de ervaringsdeskundigen zich af en toe roeren in de reacties op onze blogs, hoewel we gelukkig merendeels positieve reacties krijgen.
Vandaag wil ik de ervaringsdeskundigen eens even in het zonnetje zetten. Ze hebben namelijk helemaal gelijk. Het is hier echt niet louter rozengeur en maneschijn. De ellende begon eigenlijk al in Chiang Dao, waar we een bijennest boven de deur van ons tijdelijke verblijf hadden. "Om 6 uur zijn ze weg" stelde de verhuurder ons gerust, zonder erbij te zeggen dat ze de volgend ochtend om 6 uur weer terug waren.
In het huurhuis dat we daarna betrokken ging de stroomvoorziening de eerste avond al stuk, en de nieuwe boiler die "dinsdag" zou komen was er nog steeds niet toen we na twee maanden naar Nang Lae vertrokken. In Nang Lae is overigens de boiler aangevreten door beessies, dus hier is ook geen warm water. Warm weer is het wel. Een paar weken geleden was het nog 40 graden. Nu is het rond de 33, maar omdat de luchtvochtigheid hoog is voelt het als meer dan die 40 graden van een tijdje terug en zitten we volop te zweten.
Dan "ons" landje. Eerst bleek al dat het niet het aangewezen lapje was, maar het stuk grond ernaast. Nadat al snel begonnen kon worden met het graafwerk bleek het regenseizoen er dit jaar extra vroeg zin in te hebben en ligt het werk als gevolg van de nattigheid al een paar weken stil. Intussen zitten we in een huurhuis in Nang Lae dat langzaamaan begint te ontbinden. Tegelvloeren kraken en tegen een betegelde wand aanleunen is onverstandig. We hopen dat de plafonds het houden totdat we weer vertrekken. Vorige week begon er een waterleiding te lekken, gelukkig niet te hard, maar de te hulp gesnelde klusjesman had helaas geen ervaring met de zwarte waterleidingbuizen; hij werkte altijd met blauwe. Nooit meer iets van hem vernomen.
Toen we vrijdag terugkwamen van een etentje met de buren stond de kelder blank. De put waar het water in moet worden opgevangen was vol en de pomp die erin staat doet het niet. De airfryer, het enige elektrische keukenapparaat dat we uit NL hadden meegenomen, stond op de grond in het water, en een paar pannen dobberden vrolijk rond. Buurman kwam te hulp met zijn dompelpompje, maar de volgende ochtend, toen het weer licht was, konden we constateren dat het water dat uit het pompje kwam weer rechtstreeks terug de kelder was ingestroomd.
Kortom: het leven hier is een en al ellende en tegenslag. Dus, ervaringsdeskundigen, jullie hebben helemaal gelijk. Vanaf nu hoeven jullie waarschuwingen en adviezen niet meer onder onze blogs geschreven te worden: we zijn nu zelf ervaringsdeskundigen.
Overigens hebben we het hier nog altijd reuze naar de zin. Ook in Nederland zat het soms mee en soms tegen. Hier in Thailand is een koude douche meestal aangenaam lauw. Het landje dat uiteindelijk het juiste bleek te zijn ligt hoger dan het verkeerde landje en dat is alleen maar gunstig. De waterleiding is even spontaan gestopt met lekken als hij was begonnen, en het zelf aangeschafte dompelpompje heeft de kelder weer droog gekregen. Nu hopen dat de airfryer het nog doet. Zo'n ondergelopen kelder zorgt trouwens weer voor verrassende en gezellige nieuwe huisgenoten.
Het grondwerk gaat langer duren en misschien kunnen we daarom pas veel later beginnen met bouwen. Het huurhuis is niet echt onze keuze, maar we wonen goedkoop, en tot ons eigen huisje klaar is, kunnen we gewoon voor een prikkie hier blijven zitten. Je kunt gaan zitten mokken, of alles wat niet loopt zoals je wilt aan het land wijten, of je kunt de zaken nemen zoals ze komen en genieten van alles wat wél goed gaat. Want dat is gelukkig veruit het meeste.
De beheerder van Thailandblog vroeg ons of hij blogs van ons mocht overnemen, en dat vonden we goed, als we tenminste vooraf even een berichtje krijgen zodat we per blog kunnen checken of er geen al te persoonlijke zaken in staan. Als lezers van onze blog hebben jullie tot nu toe vooral allerlei positieve verhalen te zien gekregen. Na mijn inleiding hierboven zal het niemand verbazen dat de ervaringsdeskundigen zich af en toe roeren in de reacties op onze blogs, hoewel we gelukkig merendeels positieve reacties krijgen.
Vandaag wil ik de ervaringsdeskundigen eens even in het zonnetje zetten. Ze hebben namelijk helemaal gelijk. Het is hier echt niet louter rozengeur en maneschijn. De ellende begon eigenlijk al in Chiang Dao, waar we een bijennest boven de deur van ons tijdelijke verblijf hadden. "Om 6 uur zijn ze weg" stelde de verhuurder ons gerust, zonder erbij te zeggen dat ze de volgend ochtend om 6 uur weer terug waren.
In het huurhuis dat we daarna betrokken ging de stroomvoorziening de eerste avond al stuk, en de nieuwe boiler die "dinsdag" zou komen was er nog steeds niet toen we na twee maanden naar Nang Lae vertrokken. In Nang Lae is overigens de boiler aangevreten door beessies, dus hier is ook geen warm water. Warm weer is het wel. Een paar weken geleden was het nog 40 graden. Nu is het rond de 33, maar omdat de luchtvochtigheid hoog is voelt het als meer dan die 40 graden van een tijdje terug en zitten we volop te zweten.
Dan "ons" landje. Eerst bleek al dat het niet het aangewezen lapje was, maar het stuk grond ernaast. Nadat al snel begonnen kon worden met het graafwerk bleek het regenseizoen er dit jaar extra vroeg zin in te hebben en ligt het werk als gevolg van de nattigheid al een paar weken stil. Intussen zitten we in een huurhuis in Nang Lae dat langzaamaan begint te ontbinden. Tegelvloeren kraken en tegen een betegelde wand aanleunen is onverstandig. We hopen dat de plafonds het houden totdat we weer vertrekken. Vorige week begon er een waterleiding te lekken, gelukkig niet te hard, maar de te hulp gesnelde klusjesman had helaas geen ervaring met de zwarte waterleidingbuizen; hij werkte altijd met blauwe. Nooit meer iets van hem vernomen.
Toen we vrijdag terugkwamen van een etentje met de buren stond de kelder blank. De put waar het water in moet worden opgevangen was vol en de pomp die erin staat doet het niet. De airfryer, het enige elektrische keukenapparaat dat we uit NL hadden meegenomen, stond op de grond in het water, en een paar pannen dobberden vrolijk rond. Buurman kwam te hulp met zijn dompelpompje, maar de volgende ochtend, toen het weer licht was, konden we constateren dat het water dat uit het pompje kwam weer rechtstreeks terug de kelder was ingestroomd.
Kortom: het leven hier is een en al ellende en tegenslag. Dus, ervaringsdeskundigen, jullie hebben helemaal gelijk. Vanaf nu hoeven jullie waarschuwingen en adviezen niet meer onder onze blogs geschreven te worden: we zijn nu zelf ervaringsdeskundigen.
Overigens hebben we het hier nog altijd reuze naar de zin. Ook in Nederland zat het soms mee en soms tegen. Hier in Thailand is een koude douche meestal aangenaam lauw. Het landje dat uiteindelijk het juiste bleek te zijn ligt hoger dan het verkeerde landje en dat is alleen maar gunstig. De waterleiding is even spontaan gestopt met lekken als hij was begonnen, en het zelf aangeschafte dompelpompje heeft de kelder weer droog gekregen. Nu hopen dat de airfryer het nog doet. Zo'n ondergelopen kelder zorgt trouwens weer voor verrassende en gezellige nieuwe huisgenoten.
Het grondwerk gaat langer duren en misschien kunnen we daarom pas veel later beginnen met bouwen. Het huurhuis is niet echt onze keuze, maar we wonen goedkoop, en tot ons eigen huisje klaar is, kunnen we gewoon voor een prikkie hier blijven zitten. Je kunt gaan zitten mokken, of alles wat niet loopt zoals je wilt aan het land wijten, of je kunt de zaken nemen zoals ze komen en genieten van alles wat wél goed gaat. Want dat is gelukkig veruit het meeste.
Abonneren op:
Posts (Atom)