APK

Onze auto is deze maand 7 jaar oud en dat betekent dat hij gekeurd moet worden. Als je ziet wat hier allemaal op de weg rijdt vraag je je af hoe dat door zo'n keuring is gekomen. Auto's waar geen raam of deur meer in zit, creatief opgelapte auto's, auto's die een dikke sliert zwarte rook uitspugen, auto's zonder achterlichten; bedenk iets ondenkbaars en je ziet het hier rondrijden.

We hebben al eens bij andere buitenlanders geïnformeerd hoe die het doen, maar de meesten regelen dat niet zelf, of hebben een veel jongere auto. Uiteindelijk stuurt iemand ons het embleem van een erkend keuringsstation, dus nu weten we waar we op moeten letten. In Hang Chat, het dichtsbijzijnde stadje, blijkt er ook een te zitten.

Helaas lees ik in de periode dat we een en ander aan het uitzoeken zijn het verhaal van iemand die voor meer dan 3000 euro aan zijn auto moet laten repareren, maar als hij ergens anders naartoe gaat voor nog geen 500 euro klaar is. Het is het soort verhalen dat we hier bij regelmaat horen, maar soortgelijke ervaringen hebben we zelf nog niet gehad. Toch denken we na over hoe we het risico daarop zo klein mogelijk kunnen houden. Ik had me sowieso al voorgenomen om eventuele noodzakelijke reparaties niet bij het keuringsstation, maar bij onze vaste garage te laten uitvoeren. En Mieke stelt voor om even langs onze vriend Pladith te rijden om te vragen of het keuringsstation in Hang Chat betrouwbaar is. We hopen stiekem dat hij dan even meerijdt.

Pladith blijkt zelf ook altijd naar Hang Chat te gaan voor de keuring en hij is er heel tevreden over. Hij biedt helaas niet aan om mee te gaan. Ik vraag hem nog hoe lang het duurt en wat de kosten zijn. 1 of 2 weken, antwoordt hij, en het kost zo'n 3000 baht. Oeps, daar had ik niet op gerekend. Je kan toch moeilijk twee weken zonder zitten, en 3000 baht is zo'n 80 euro. Dan is de Nederlandse APK goedkoper.

Ik rijd naar het keuringsstation en meld me bij een tafeltje, met het autoboekje, paspoort, verzekeringsbewijs en kopieën van van alles. Autoboekje en verzekeringsbewijs zijn voldoende; de rest kan weer in de tas. Het is zo'n beetje de eerste keer dat er minder papieren gevraagd worden dan we vooraf hadden bedacht. Er zit een vrouw te wachten; ik vermoed dat haar auto momenteel gekeurd wordt. Ze begint een gesprek, maar ik kan absoluut niet verstaan wat ze zegt. Toch hebben we zo langzaamaan wel geleerd om bepaalde woorden te herkennen die met bepaalde vragen samenhangen. Joetie bijvoorbeeld, komt voor in de vraag waar we wonen. Pratheet betekent land. Pie is jaar. Dus hoor ik joetie voorbijkomen, dan antwoord ik dat we in Nong Noi wonen, zit er pratheet in de vraag dan vertel ik dat we uit Nederland komen en bij pie antwoord ik dat we al 4 jaar in Thailand zijn.

Dan wordt me met handen en voeten uitgelegd dat ik mijn auto achter de auto moet zetten die al binnen staat. Als die andere auto weg is stapt de man van het keuringsstation in onze auto. Hij start, rijdt 2 meter en trapt dan hard op de rem. Dan tijdt hij weer 2 meter en trapt zachtjes op de rem. Voordat hij uitstapt zet hij de lichten aan. Dan controleert hij met een of ander apparaat de stand van de koplampen. Vervolgens rijdt hij weer een klein stukje totdat de achterwielen op een soort verdiepte rollenbank zakken. De wielen draaien een stukje vooruit en dan een stukje achteruit. Wat er precies getest wordt is me een raadsel. De auto wordt weer een stukje vooruit gereden. De man stapt uit en komt naar het tafeltje. Hij begint van alles op te schrijven en uiteindelijk krijg ik de rekening: 1300 baht. De keuring is al klaar; de auto is goedgekeurd. Over een week moet ik terugkomen om de kentekensticker op te halen.

Alle Thaise auto's en motoren moeten een geldige sticker hebben. Die sticker krijg je als je je autobelasting gaat betalen. Dan moet je ook laten zien dat je de verplichte verzekering voor je auto hebt afgesloten en vanaf 7 jaar moet je ook een keuringsbewijs hebben. De sticker betekent dus dat je aan al die verplichtingen hebt voldaan. De afgelopen jaren moesten we naar Lampang voor die sticker, maar blijkbaar regelt het keuringsstation dat nu. Dat scheelt weer een ritje.

Als ik thuis de rekening vertaal wacht er nog een aangename verrassing: niet alleen is het bedrag een stuk lager dan Pladith dacht, maar de 1050 baht jaarlijkse autobelasting zit al bij het bedrag dat ik betaald heb in. De keuring zelf kostte dus maar 250 baht (€ 6,50). En de 1 a 2 weken die Pladith noemde is de tijd die het kost om de sticker te krijgen. De keuring zelf duurde nog geen 5 minuten.

De vraag hoe het kan dat er zo veel wrakken op de weg rijden is nu ook beantwoord. Zolang de remmen het doen en de koplampen goed zijn afgesteld is het okee. Er wordt niet gecontroleerd op achterlichten, remlichten, knipperlichten, draagbalken, schokbrekers, bandenprofiel, uitstoot, spiegels, gordels ..... En zo was ook deze nieuwe ervaring uiteindelijk weer een fluitje van een cent (1/3 baht).

Groene bom

De regentijd begon vroeg dit jaar en was er maandenlang een zoals we die ieder jaar wel zouden willen hebben. De gigantische stormen waarmee het begin van de regentijd normaal gesproken gepaard gaat bleven achterwege. En in plaats van de hevige plensbuien die de grond meteen dichtslaan waren het dit jaar gestage regens, om de zoveel dagen, die steeds volledig door de grond werden opgenomen. Dat deed de tuin goed. Bomen en struiken zijn met onvoorstelbare snelheid de grond uitgeschoten, alsof er een groene bom geëxplodeerd is. Ons huis viel altijd meteen op als je het dorp uitreed, maar nu zie je het niet meer. Het gastenhuisje dat er nu ruim een jaar staat zou nu niet meer geplaatst kunnen worden omdat de vrachtauto er niet meer door kan. Vanaf het balkonnetje van het gastenhuisje is ons huis ook niet meer te zien. We hadden er rekening mee gehouden dat het wel een jaar of 5 kon duren voordat het groen een beetje aan begon te slaan, maar dat gebeurde dus al na 3 jaar.

Eind augustus kregen de regens alsnog een moesson-achtig karakter. Vrijwel dagelijks kregen we enorme hoeveelheden water te verwerken. De luchtvochtigheid was zo hoog dat het haast onmogelijk was om de was te drogen. Aangename verrassing was wel, dat alle water steeds weer werd afgevoerd. We vermoeden dat veel bomen hun wortels inmiddels door de vette kleilaag geboord hebben en daarmee een natuurlijke drainage hebben bewerkstelligd. Maar uiteindelijk gingen de regens toch te lang door en begonnen zich overal grote plassen te vormen. We begonnen ons zorgen te maken over Surya, want haar wei kwam ook steeds meer blank te staan. Haar stalletje bleef gelukkig wel goed droog, maar als het veel erger zou worden zouden we haar tijdelijk weer op de paardenfarm moeten stallen.

Ook voor de schildpadden werd de nattigheid een probleem. Nadat ze een jaar of twee in een omheind stukje van de tuin hadden gezeten hadden we ze juist vrijgelaten, zodat ze nu in het grootste deel van het landje kunnen rondbanjeren. Ze waren meteen fanatiek aan het graven gegaan, want ze overnachten in een hol onder de grond. Door de voortdurende regens liepen die holen echter vol, of ze stortten zelfs in. Gelukkig is dat goed afgelopen, maar we hebben ze wel weer even teruggezet binnen de oorspronkelijke, kleinere omheining. Zodra het wat droger wordt mogen ze hun gang weer gaan.

Vandaag is het de derde dag op rij zonder regen en zelfs met aardig wat zon. Al het water dat op het landje stond is nu al verdwenen. De regenkansen nemen echter de komende dagen weer flink toe, dus we moeten maar afwachten of het een beetje binnen de perken blijft.

Die zware regenbuien hebben niet alleen maar nadelen. Zo konden we met een handige constructie het water van het dak in de net schoongemaakte cold tub laten lopen. Met kraanwater duurt het een paar uur voordat die vol is, maar nu was dat met een goed half uur gebeurd. Ook kunnen we tijdens zo'n bui prima douchen. Het regenwater heeft hier een aangename temperatuur.

De vochtigheid zorgt wel voor ongenode gasten. Mieke werd van de week na het douchen gebeten door een takaab, een reuze-duizendpoot, die in haar handdoek zat. Het is routine om handdoeken en kleding voor gebruik te controleren en uit te slaan, maar soms vergeet je zoiets een keer. Gelukkig was het een vrij klein exemplaar en wellicht heeft ie niet helemaal doorgebeten, want het viel mee met de pijn. Takaabbeten staan normaal gesproken bekend als uiterst pijnlijk (pijnlijker nog dan schorpioenbeten) en soms is behandeling in het ziekenhuis noodzakelijk. 

In dit seizoen zijn ook de metselwespen actief. Een urntjeswesp probeert al weken lang een urntje aan de rand van onze wc-bril te metselen, maar wij vinden dat niet zo'n goede plaats voor een wespennest. De urntjeswesp is behoorlijk vredelievend en steekt alleen als ie echt in het nauw wordt gebracht. Maar dat laatste zou voor zijn gevoel zo maar het geval kunnen zijn als wij ons op die bril laten zakken. We halen de bouwsels dus weg, maar de wesp begint vrolijk opnieuw.

 

Een ander type metselwesp metselt nestjes in nauwe ruimtes. Er heeft er al eens eentje mijn tinwistle vernaggeld door het toongat dicht te metselen. Nu zat er al een aantal dagen eentje ergens achter mijn hoofdkussen, alleen had ik geen flauw idee waar precies. Speurtochten leverden niks op. Tot ik vandaag mijn gedichten-opschrijfboek pakte en het niet open kreeg. Het zat dichtgemetseld. Hoewel het niet om een plek ging met prikrisico, was ik er toch ook niet echt blij mee. Zowel om gedichten te lezen als om nieuwe te schrijven moest het boek toch echt open kunnen. Bovendien was ik bang dat de larven zich aan het papier tegoed zouden doen. Hoewel poëzie best vergankelijk mag zijn (er zit een gedicht onder het leemstucwerk van het huisje) wilde ik mijn werk toch maar liever niet laten opeten door wespenlarven. Ik heb het boek dus maar met wat extra kracht opengetrokken en kreeg daardoor een schitterend kijkje in de wespenkraamkliniek, die inmiddels over de volle lengte van het boek was uitgebouwd. De larven krioelden er al rond. Sorry, metselwesp. Maar de kippen waren wel weer erg blij met de larven. Dat is nog een ingewikkelde rekensom voor degene die mijn karma bij moet houden.

Risico-inschatting

Vandaag konden de mensen die op de markt in een dorp hier vlakbij staan een corona-vaccinatie gaan halen. Een marktvrouw is op weg naar het ziekenhuis waar ze haar prik zou krijgen verongelukt. Ze zag bij het oversteken van de snelweg op haar brommer een auto over het hoofd.

Na een eerste coronajaar waarin Thailand zo'n beetje een voorbeeld voor de rest van de wereld was, is het hier de laatste maanden ineens toch hard gegaan. In totaalzijn er nu 12.103 mensen aan de ziekte overleden. In Nederland staat de teller op 18.012. Zet je het af tegen het aantal inwoners dan is in Nederland bijna 1 op de 1000 mensen aan corona overleden en in Thailand ongeveer 1 op de 6000.

In de anderhalf jaar dat corona huishoudt zijn er in Thailand zo'n 30.000 mensen in het verkeer omgekomen. Het land staat al jaren in de top 3 van landen met de meeste verkeersslachtoffers per 100.000 inwoners. Het wrange verhaal van de marktvrouw is wat dat betreft illustratief.

Op de een of andere manier wil het gevaar van het verkeer ook niet doordringen tot de mensen. Hoewel 80% van de verkeersslachtoffers brommer-/motorrijder is, schat ik dat meer dan de helft van die verkeersdeelnemers geen valhelm op heeft. En wie er wel een draagt heeft hem vaak niet vastgemaakt of gebruikt een bouwhelm of andere niet voor dit doel geschikte bescherming.

Dat staat dan in schril contrast met de bescherming tegen corona. Het aantal mensen dat buiten een mondmasker draagt is zo goed als 100%. Afgezet tegen de sterftecijfers is het bizar om zo veel mensen op een motor te zien rondrijden zonder helm maar met mondkapje. Het is een confronterende illustratie van hoe slecht mensen in staat zijn risico in te schatten. De angst voor corona is enorm hier. 4 weken geleden schreef ik hoe de parkeerplaats bij de plaatselijke supermarkt compleet uitgestorven was nadat er een coronageval binnen was geweest. Vandaag kwamen we er langs en was nog steeds maar hooguit een kwart van de plaatsen bezet, terwijl dat normaal zo'n driekwart zou zijn.

"De Thai leert niet", is een veelgehoorde opmerking. Ik vraag me echter af hoeveel helmloze motorrijders je in Nederland zou zien als er niet onverbiddelijk bekeuringen zouden worden uitgeschreven, bij een pakkans van tegen de 100%. Waarschijnlijk schort het hem meer aan de handhaving, die hier zo goed als ontbreekt, dan dat "wij" zo veel verstandiger zouden zijn.

Actie voor Birmese vluchtelingen

Het was mooi om te zien hoe er na mijn, in een opwelling geschreven, laatste blog over de noodsituatie onder Birmese vluchtelingen donaties begonnen binnen te druppelen. Iedereen die via ons of rechtstreeks gedoneerd heeft hartelijk bedankt. Een collega van FERC, de stichting die Thaise scholieren sponsort, is op bezoek geweest bij de organisatoren van de hulpactie voor Birmezen en heeft gezien dat het geld daar goed besteed wordt. Uiteindelijk is er via onze rekening bijna € 900 gedoneerd, goed voor 60 rescue bags. We hebben alle donaties telkens direkt in Thaise Baht doorgestort. Donateurs die het overschrijvingsbewijs voor hun administratie willen hebben kunnen me even mailen op lapoutre@protonmail.com.

Rescue bags

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik ga weer om geld vragen. Een half jaar geleden deed ik dat ook, met de belofte er geen gewoonte van te maken, maar hopelijk herinnert niemand zich dat en los daarvan is er een dusdanig nijpend probleem dat ik mijn belofte wel mag breken. Dat vind ik althans zelf. 

Thailand kent strenge regels voor buitenlanders die hier willen werken. Maar Thailand kent ook een soepele manier van omgaan met regels. Zo werken er heel veel Birmezen in Thailand, vooral in de laagstbetaalde baantjes. Begin 2019 waren er in Chiang Mai ongeveer 167.000. Een groot deel is door de corona-uitbraak hun baan kwijtgeraakt, en daardoor ook hun werkvergunning. Na de gewelddadige staatsgreep in Myanmar en het hardhandige optreden van de nieuwe machthebbers tegen de bergvolkeren in het grensgebied met Noord Thailand zijn er nog grote groepen vluchtelingen bijgekomen. 

De Thaise hulpprogramma's zijn uitsluitend voor Thaise mensen. De Birmezen kunnen er dus geen beroep op doen. Als ze al een beetje spaargeld hadden is dat inmiddels wel op. Er zijn inmiddels al enkele particuliere initiatieven, waaronder dat van de MAP foundation (https://www.mapfoundationcm.org). 

Foto: Map Foundation

Deze non-profitorganisatie zet zich al jaren in voor de Birmese arbeiders in Thailand en ondersteunt deze nu met voedselpakketten. In zo'n pakket zitten vooral etenswaren waaronder 10 kilo rijst, instant noedelsoep, vis in blik, bakolie, maar ook zeep, maandverband en mondmaskers (die hier verplicht zijn buiten). De kosten van één "rescue bag" zijn 570 baht, ofwel zo'n 15 euro.

De actie draait volledig op donaties. Mocht je nog wat vakantiegeld overhebben, dan is dit een dankbare bestemming.  

Rekeningnummer: 504-050441-6
Swift code: BKKBTHBK
Bank: Bangkok Bank
Bank adres: 251-5 Suthep Road, A. Muang, Chiang Mai 50200
Naam: MAP Foundation
Adres: 9/34 Moo 1 Ing Doi Village Liab Klong Chonprathan Road, Chang Phueak Subdistrict, Mueang District, Chiang Mai 50300   THAILAND

Aanvulling

Naar aanleiding van de blog van gisteren meldde iemand dat hij graag wat wilde doneren, maar dat de bankkosten voor het overmaken van een bescheiden bedrag naar Thailand bij zijn bank € 25 bedragen. Het is natuurlijk jammer als er al meer dan één steunpakket opgaat aan het spekken van de bank. Zijn vraag was of daar iets aan te doen is en het antwoord daarop is "ja". 

De oplossing is om het bedrag naar onze Nederlandse bankrekening over te maken, waarna wij het vanaf onze Thaise bankrekening naar de stichting overmaken. Dat hadden we vooraf ook al wel bedacht, maar er niet voor gekozen omdat wij in dat geval kunnen zien wie wat doneert, en ook wie er niets doneert. En dat willen we helemaal niet weten. We willen al helemaal niet dat jullie het gevoel krijgen onder druk gezet te worden om te doneren. (Dan gaat het een beetje lijken op de gang van zaken hier in Thailand, waar de dorpsomroeper laat weten hoeveel iedereen die maand voor de tempel heeft gegeven.) Er zijn heel veel goede doelen en niemand hoeft zich verplicht te voelen om dit specifieke doel te steunen.

Maar al deze bedenkingen laten onverlet dat het financieel wel veel efficiënter is. 

Dus wie dat handig vindt kan haar of zijn donatie ook sturen naar onze rekening bij de Triodosbank:

NL89 TRIO 0198 3335 60
T.n.v. M.J.A.E. Kupers en/of F.C. La Poutré, Engelmanstraat 11, 6086 BA Neer

Geef je de voorkeur aan rechtstreeks overmaken naar de stichting, dan is dat natuurlijk ook prima. En wil je niets doneren, dan is dat ook goed. 

Zo, en nu houden we weer even op met bedelen. 

Vlucht gemist

We zijn weer in Nederland. Er waren wat zaken te regelen en er was wat familie te bezoeken, dus het moest er weer een keer van komen. De afgelopen week hebben we allerlei bezoekjes afgelegd. De komende 2 weken wilden we daarmee doorgaan en ook wat musea bezoeken. Maarja, dat het zó snel zou gaan met het water, dat had niemand verwacht. Okee, we wisten dat de zeespiegel aan het stijgen was en dat dat uit de hand zou lopen als we geen drastische maatregelen namen, maar het ging nog wel jaren duren voor het zover was, zo hadden de deskundigen berekend.

Maar het water vordert sneller dan iedereen verwacht had. Enkele belangrijke steden zijn al overspoeld en het duurt niet lang meer of het hele land is in handen van de zee. Als we nog terug naar Thailand willen moeten we meteen gaan. Schiphol staat al onder water, net als Rotterdam, het nog altijd niet geopende Lelystad en Groningen. Alleen het vliegveld van Maastricht lijkt nog operationeel te zijn. We zien op het nieuws dat veel landen vliegtuigen naar Maastricht sturen om hun mensen te evacueren. Ook vanuit Thailand zijn vliegtuigen onderweg. 

We zijn niet de enigen die onderweg zijn naar het zuiden. De wegen staan vol met zwaarbeladen auto's, maar er gaan ook mensen lopend of fietsend over de snelweg. Sommigen klimmen op onze huurauto om zo mee te kunnen liften. Het gaat letterlijk stapvoets. Na meer dan een dag komen we eindelijk in de buurt van het vliegveld. Het water staat intussen al tot in Roermond. De chaos is groot. Iedereen wil naar binnen. Mensen zijn over de hekken geklommen en staan op de landingsbaan. Ze klimmen op een taxiënd vliegtuig, dat daardoor niet kan opstijgen. 

Na een paar uur slaagt een Thais vliegtuig erin om te landen. Een groep militairen springt eruit en begint de mensen met geweld van de landingsbaan en van het vliegveld te verwijderen. Ze leggen een cordon om het complex met een checkpoint waar iedereen die naar binnen wil langs moet. Op wonderbaarlijke wijze weten we na een paar uur dringen het checkpoint te bereiken. We laten onze Thaise visa en alle benodigde inreispapieren zien, ons Thaise rijbewijs, de documenten die aantonen dat we er al 5 jaar wonen en dat we er een huis hebben. Maar we worden teruggestuurd. "Only Asians" krijgen we te horen.

In Bangkok wordt intussen gedebatteerd over de situatie in Nederland. Sommige partijen vinden dat de regering de situatie onderschat heeft, maar het kabinet bestrijdt dat met het argument dat werkelijk niemand de ongekend snelle opmars van het water kon voorzien. Het land heeft weliswaar veel dijken, maar toen het puntje bij paaltje kwam hebben die het water niet kunnen tegenhouden. Deskundigen hadden gedacht dat er zeker een paar weken nodig waren om de dijken te verslaan.

Er ontstaat een debat over wie er wel en wie niet toegelaten zou moeten worden. Iedereen die in Thailand belasting betaalt, vindt de regering. Andere partijen vinden dat iedereen die een band heeft met Thailand toegelaten moet worden, maar weer andere partijen zeggen dat de landen in de regio de opvang maar moeten regelen. Belangrijk is in ieder geval dat misbruik wordt voorkomen, dus mensen die naar Thailand willen moeten wel de vereiste papieren en persoonsbewijzen kunnen laten zien.

We hebben zo goed en zo kwaad als het ging geprobeerd wat te slapen in een weiland en gaan het dan nog maar een keer proberen. We hebben geluk: er staan nu mensen die ook Engels spreken bij het checkpoint. We leggen de situatie uit, er wordt begripvol geknikt en naar de papieren gevraagd. Blij pak ik mijn tas, om vervolgens te moeten constateren dat de map met documenten er gisteren in het gedrang blijkbaar uit is gevallen. Het water staat nog zo'n 500 meter van het vliegveld. 

Ik word wakker in mijn comfortabele bed in een piepklein huisje op het Thaise platteland.

Engel

Er wordt gedemonstreerd in veel Europese steden. Demonstranten vinden dat de vaccins ze worden opgedrongen en dat hun vrijheid beperkt wordt. Er wordt ook gedemonstreerd in Bangkok. Demonstranten vinden dat het vaccineren veel te traag gaat. In thailand vallen momenteel de coronaklappen, nadat het land het eerste coronajaar behoorlijk buiten schot is gebleven. De regering sloeg zichzelf daarvoor graag op de borst, maar nu het alsnog mis gaat valt het op dat punt wat stil. Waar ook geen concreet zicht op is zijn de economische gevolgen voor de Thaise bevolking. Wie zijn of haar inkomen met toerisme-gerelateerd werk verdiende heeft al anderhalf jaar niet of nauwelijks iets verdiend. Er is een bescheiden ondersteuningsprogramma geweest, waarbij mensen 3 maanden 5000 baht (zo'n 140 euro) konden krijgen. Dat is ongeveer een half minimumloon hier. Veel werkers gingen terug naar hun geboorteregio op het platteland, waar in ieder geval nog onderlinge solidariteit is en men weet wat er in de natuur aan eetbaars te vinden is.

Dat de lockdowns en het stilvallen van het toerisme rampzalig uitpakken blijkt wel uit enkele onthutsende statistieken. Zo is het aantal zelfmoorden vorig jaar met ruim 10% gestegen. Minder vergaand, maar niettemin ook dramatisch is het aantal schoolverlaters. Onder de jongere leerlingen, voor wie in principe leerplicht geldt, is dat momenteel 20%, onder oudere maar liefst 48%. Hoewel de school zelf gratis is, zijn er wel kosten voor leermiddelen, uniformen, vervoer en schoolmaaltijden. Het gaat in het gunstigste geval om zo'n 5000 baht, maar wie zonder werk zit kan zelfs dat niet ophoesten. 

Nu het aantal besmettingen weer toeneemt zie je dat ook terug op straat. Hier in Lampang is geen lockdown en de winkels en restaurants mogen open zijn, maar de mensen gaan zo min mogelijk de straat op. Het is uitzonderlijk rustig in de stad. Vanavond wilde ik even een maaltje halen op de zondagmarkt in Hang Chat, maar die bleek helemaal afgelast te zijn. Normaal gesproken staan daar mensen maaltijden te verkopen voor een euro, of lekkere kokossnacks voor 2 kwartjes. Op die manier scharrelen ze een beetje inkomen bij elkaar, maar dat lopen ze nu mis. 

Tegen de achtergrond van de situatie hier lijkt het nieuws uit Nederland soms volkomen misplaatst. Inderdaad, je kan niet naar een festival, maar dat konden de meeste Thai vóór corona ook al niet, nog los van het feit dat er nauwelijks festivals zijn. Klopt, je moet de lessen online volgen, maar je kunt in ieder geval lessen volgen en wordt niet door je ouders van school gehaald. Ja, de vaccinatie ging chaotisch, maar het grootste deel van de mensen is intussen toch maar wel mooi gevaccineerd. In Thailand is nu ongeveer 6% van de mensen geprikt. Waarom dat er zo veel minder zijn dan in Nederland kan ik niet beter uitleggen dan dat een cartoonist dat in Trouw heeft gedaan.

Met zo weinig vaccinaties is Thailand eigenlijk een droombestemming voor Willem Engel. Hij kan hier ook volop gezondheidsmedewerkers fotograferen en filmen en de beelden online zetten. Ik las dat hij opgeroepen had om GGD-medewerkers te filmen en dat die laatsten zich daardoor bedreigd voelen. Hier doet niemand moeilijk over zoiets. Dat heeft ook geen zin, want iedereen loopt hier te filmen en fotograferen. Politiemensen maken na een arrestatie foto's van elkaar met de arrestant, of selfies bij het uitdelen van een boete. De foto hieronder is van de reconstructie van een moord; op de voorgrond de verdachte, wiens naam ook gewoon voluit in de krant staat, en daarachter politiemensen en andere officials die volop aan het fotograferen en filmen zijn. Het enige wat je hier kunt doen tegen verspreiding van je beeltenis is je er niet aan ergeren.

Foto: Bangkok Post

Intussen blijft de toekomst voor de Thai ongewis. Op een paar plaatsen wordt voorzichtig geëxperimenteerd met het binnenlaten van toeristen. Maar daar zitten zo veel voorwaarden aan dat het voorlopig nog geen storm zal lopen. Volgens de premier zou het land in oktober weer helemaal open kunnen, maar dat zei hij voordat de besmettingscijfers dramatisch begonnen te stijgen. In Nederland begint alles geleidelijk aan weer een beetje op gang te komen. Nog even en het land kan zijn hoge notering in het bijdragen aan de global warming weer innemen. Met trots natuurlijk, want het virus hebben we eronder. En natuurlijk zijn we ook zeer begaan met de landen in Azië en Afrika die nog nauwelijks hebben kunnen vaccineren. Zolang we tenminste wel naar festivals kunnen.

He also make pad thai?

In de Haagse Beeklaan was een klein Thais restaurantje, vlakbij waar ik gewoond heb. Toen ik uit huis en uit de stad vertrok was het er nog niet, maar mijn moeder is tot ze overleed, 91 was ze toen, in die straat blijven wonen en als ik er op bezoek was en vroeg waar ze wilde gaan eten wist ik het antwoord altijd al. De familie die het restaurantje runde kende haar; ze hoefde niet te bestellen want ze nam altijd de kip met cashewnoten, waarvan ik nu weet dat het kai pad med ma muang heet. En iedere keer wees ze naar de foto van de toenmalige koning die er hing. "Dat is koning Boemibol," zei ze dan tegen mij, maar wel zodat de man van het restaurant het ook kon horen. Die reageerde dan altijd helemaal verrast en complimenteerde mijn moeder ermee dat ze zo maar wist wie de Thaise koning was.

Kai pad med ma muang was niet alleen het favoriete gerecht van mijn moeder. Nog steeds is het onder Thailandgangers een van de populairste Thaise gerechten. Ik heb het hier ook veel gegeten, maar laat steeds vaker vleesgerechten staan, dus de laatste keer is al weer even geleden. In de lijstjes met lekkerste Thaise gerechten moet het het wel altijd afleggen tegen de pad thai (letterlijk vertaald: op zijn Thais gebakken). En dat eten wij hier regelmatig.

Eigenlijk is het niet eens zozeer vanwege de uitzonderlijke smaak, dat we ons er vaak mee verwennen. Het is gewoon erg lekker, maar dat zijn heel veel Thaise gerechten. Nee, we zijn vooral grote fans van de padthaiverkoper in Lampang. En we zijn niet de enige, want het is er altijd druk. Jaren geleden kwam hij voor het eerst met zijn tot keuken omgebouwde bestelbusje naar de straat vóór de boeddhistische tempel Sri Chum en tegenover de moskee. Hij deed het goed, want er kwamen steeds meer mensen op zijn pad thai af. Hij huurde er een soort garagebox bij, waar tafeltjes en krukjes staan, zodat klanten ook als het regent hun maaltje droog kunnen opeten. En om de drukte aan te kunnen staan er nu ook twee grote woks achter het keukenbusje.

Zoals mijn moeder altijd enthousiast ontvangen werd door de mensen van het restaurantje aan de Beeklaan, zo krijgen wij een uitgebreid hartelijk welkom als we ons bij het padthaibusje laten zien. Een standaard pad thai (klik hier voor een recept) kost er 35 baht, nog geen euro. Wij gaan altijd voor de pie sed, de speciaal. Dan zitten er een soort dorito's (maar dan anders) bij. Ook krijgen we er taugé, bosuitjes en wat sla bij en dat alles voor het schappelijke bedrag van 40 baht. 

Wat we naast de hartelijke ontvangst en de heerlijke smaak ook erg waarderen is dat de afhaalporties in bananenblad worden verpakt. Dat is een traditioneel verpakkingsmateriaal in Thailand, dat het helaas ernstig af heeft moeten leggen tegen het plastic. Hoewel de supermarkten hier geen gratis plastic tasjes meer mee mogen geven moet je echt je best doen om te voorkomen dat iets wat je koopt eerst in een plastic zakje wordt gedaan. Misschien is die verslaving aan verpakking wel te wijten aan de gewenning aan bananenbladeren, die zo'n beetje onbeperkt beschikbaar waren (en nog steeds zijn) en volledig composteerbaar. 

Maar goed, ik dwaal af. Voor de pad thai pie sed sang klab baan (om mee te nemen) wordt eerst een vetvrij papier neergelegd, daar gaat een bananenblad op en daarop komt het gerecht. De boel wordt dichtgevouwen, elastiekje eromheen, klaar. Nou hebben wij altijd een pinto, een pannensetje in de auto liggen. Dan is er helemaal geen verpakkingsmateriaal meer nodig. Maar toch, als we dan thuis de boel op tafel zetten blijkt er onderin elk pannetje een precies op maat geknipt bananenblad te liggen. Met zo veel toewijding en service wil je toch iedere dag wel pad thai halen?

Om goed in de sfeer te blijven eten we de meegenomen pad thai thuis ook van een bananenblad. Dat ziet er gewoon erg leuk uit en bespaart ook nog eens afwas. Ik heb een keer geprobeerd of bananenblad niet ook geschikt zou zijn om kleding van te maken, maar Mieke vond het resultaat niet erg geschikt om te dragen tijdens een bezoekje aan de stad.

Waar in Den Haag de foto van de koning meteen mijn aandacht trok, is het bij het padthaibusje een heel andere afbeelding die me opvalt. Ik vermoed dat de eigenaar op internet heeft gezocht naar een leuk plaatje om als soort logo voor zijn handel te dienen, maar dat hij daarbij terecht is gekomen bij Suske is natuurlijk reuze grappig. Gisteren waren we er vroeg en was het nog niet zo druk, dus het leek me tijd om hem eens te laten zien dat het mannetje op zijn auto een beroemde stripfiguur in Nederland en België was. Het kostte wat moeite om duidelijk te maken dat de Suske op mjn telefoon uit België kwam. "He also make pad thai?" was de reactie. Ik geloof dat de boodschap niet echt is overgekomen.